تبیین سبک فرزندپروری در نگرش اسلامی (مورد مطالعه: نوجوانان و جوانان شهر تبریز)
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد رشته تفسیر و علوم قرآن، دانشگاه تبریز
2 دانشجوی کارشناسی ارشد رشته تفسیر و علوم قرآن، دانشگاه تبریز
3 سطح 4 حوزۀ علمیه قم، دانشیار گروه معارف اسلامی، دانشکده الهیات و علوم اسلامی دانشگاه تبریز
doi
10.22034/ksiu.2023.95.143چکیده
هدف: در تربیت انسان باید شواهدی باشد تا او را اشرف مخلوقات جلوه دهد و بستر این شکلگیری، بدون شک باید به دست خانوادهها فراهم شود؛ بنابر این، خانواده اولین و اساسیترین عامل در رشد شخصیت انسان است.لذا این پژوهش با هدف تبیین سبک فرزندپروری در نگرش اسلامی، انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی- تحلیلی است. جامعۀ آماری شامل کلیۀ نوجوانان و جوانان شهر تبریز در بازۀ سنی 12 تا ۳۰ در سال ۱۴۰۰ بود که ۳۴۰ نفر به وسیلۀ نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامۀ استاندارد بود. یافتهها: بین تحصیلات والدین، شغل والدین، تعلّق ذهنی طبقاتی، جنسیت و ردۀ سنی(نوجوان/ جوان) با متغیّر سبک فرزندپروری در نگرش اسلامی، رابطۀ معنادار وجود ندارد. همچنین مقدار ضریب همبستگی پیرسون بین ابعاد متغیّر سبک فرزندپروری در نگرش اسلامی در سطح اطمینان 99 درصد معنادار است و بین ابعاد متغیّر سبک فرزندپروری در نگرش اسلامی رابطۀ مثبت و مستقیم وجود دارد. نتیجهگیری: در سبک فرزندپروری اسلامی علاوه بر رشد مناسب فردی و اجتماعی و سلامت روانی و جسمانی آنان، رشد معنوی و سلامت اخلاقی نیز حاصل میشود و بر خلاف سایر سبکهای فرزندپروری که هدف آنها تربیت یک انسان جاهطلب و برتریطلب است؛ هدف، پیشرفت معنوی و در نهایت قرب الهی میباشد.
