تعیین آستانه تحمل به شوری تودههای مختلف شنبلیله (Trigonella Foenum-graecum L) در مرحله جوانهزنی با استفاده از مدلهای تجربی
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی، مرکز ملی تحقیقات شوری، سازمان تحقیقات آموزش و ترویج کشاورزی
2 عضو هیئت علمی مرکز ملی تحقیقات شوری، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی
3 استادیار گروه زیست شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه یزد
4 گروه زیست شناسی دانشگاه لرستان
doi
چکیده
این تحقیق، بمنظور بررسی اثرات تنش شوری بر جوانهزنی بذر و ارزیابی مدلهای مختلف تجربی برای تعیین حد آستانه تحمل به شوری تحت شرایط آزمایشگاهی انجام گرفت. بذرهای پنج توده هندی، اردستانی، اصفهانی، نیریزی و مشهدی، در پتری دیش قرار گرفته و پس از افزودن آب (dS/m 27، 24، 21، 18، 15، 12، 9، 6، 3، شاهد) در ژرمیناتور قرار گرفتند. طرح آماری مورد استفاده کاملا تصادفی در قالب آزمایش فاکتوریل با سه تکرار بود. نتایج نشان داد که افزایش شوری تا dS/m6 بر جوانهزنی بذور تاثیری نداشت، لیکن در شوریهای بالاتر، درصد جوانهزنی به تدریج شروع به کاهش کرد. اعمال شوری 24 و dS/m27، جوانهزنی بذور را به ترتیب 8/29 و 81/80 درصد نسبت به شاهد کاهش داد. سرعت جوانهزنی بذور نیز با اعمال تنش شوری کاهش یافت. این کاهش برای تودههای اردستانی و نیریزی تا dS/m3 و برای تودههای اصفهانی، هندی و مشهدی تا dS/m6 معنیدار نبود. نتایج نشان داد که سطوح پایین شوری موجب افزایش طول دانهرست، طول ریشهچه، طول ساقهچه و شاخص بنیه بذر گردید. بر اساس مدل خطی، حد آستانه تحمل به شوری شنبلیله dS/m83/21 با شیب کاهش09/17درصد بود. علیرغم اینکه توده اصفهانی حد آستانه تحمل به شوری پایینتری (dS/m32/20) داشت، دارای کمترین مقدار شیب کاهش (37/10 درصد) نیز بود. بر اساس مدلهای غیر خطی بیشترین شوری که در آن بذور به مقدار 50 درصد جوانه زدند از توده اصفهانی (dS/m81/25) حاصل گردید. بنابراین، مطابق با نتایج حاصله و نیز شاخص تحمل به شوری، توده اصفهانی میتواند به عنوان متحملترین توده به شوری معرفی گردد.