تحلیل پارامتری اندرکنش بین تونل‌های موازی و زمین اطراف با تکیه بر موقعیت نسبی و روند حفاری آن‌ها (مطالعه موردی: برای تونل‌های ساخته شده در محیط شهری شیراز)

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد؛ دانشکده‌ی مهندسی معدن، دانشگاه صنعتی امیرکبیر

2 استاد؛ دانشکده‌ی مهندسی معدن، دانشگاه صنعتی امیرکبیر

3 دانشجوی کارشناسی ارشد؛ دانشکده‌ی مهندسی معدن، دانشگاه صنعتی امیرکبیر

doi
10.22044/tuse.2022.11441.1440
چکیده

توسعه صنعت حمل و نقل باعث ساخت تونل­هایی در همسایگی هم شده است. این تونل­ها به طور موازی در کنار هم قرار می­گیرند یا به طور متقاطع غیر هم سطح ساخته می­شوند. محل قرارگیری این تونل­ها نسبت به یک دیگر و روند حفاری آن­ها در توزیع تنش اطراف تونل­ها و روی رفتار زمین تاثیر گذار است. عدم درک مناسب رفتار سازه­های مجاور می­تواند منجر به بروز حوادث جبران ناپذیر شود. به همین دلیل مطالعه این سازه­ها امری ضروری است. هدف از انجام مطالعه بررسی کامل تاثیر حفاری تونل­های موازی بر نیروهای القایی وارد بر پوشش نگهداری تونل اول و نشست سطح زمین به منظور شناخت رفتار سازه­های مجاور می­باشد. در این مقاله با استفاده از روش اجزا محدود پلکسیس دو بعدی این تحلیل­ها انجام شده است. طبق نتایج به دست آمده با افزایش فاصله افقی بین دو تونل، مقدار نشست سطحی کاهش می­یابد در حالی که با افزایش فاصله قائم بین تونل­ها مقدار نشست سطحی افزایش یافته است. همچنین افزایش عمق تونل دوم باعث افزایش بار القایی و لنگر خمشی بر روی پوشش نگهداری تونل اول شده است. افزایش فاصله قائم باعث تغییرات بیش­تری نسبت به افزایش فاصله افقی بین دو تونل روی موارد خروجی مورد نظر دارد.