بررسی اثرات استئوتومی‌های بین دندانی بر روی نسوج پریودنتال در اعمال جراحی ارتوگناتیک

نویسندگان

1 استادیار گروه آموزشی جراحی دهان و فک و صورت دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی مشهد

2 استادیار گروه آموزشی جراحی دهان و فک و صورت دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی مشهد

3 استادیار گروه آموزشی جراحی دهان و فک و صورت دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی مشهد

doi
10.22038/jmds.2003.1621
چکیده

مقدمه امروزه در دندانپزشکی مدرن، یکی از اهداف اصلی انجام درمانهای ارتودنسی یا جراحی‌های ارتوگناتیک ، علاوه بر بهبود شکل ظاهری بیمار و تامین فانکشن صحیح سیستم جونده ، حفظ نسوج پریودنتال و پیش گیری از بروز نقایض و بیماریهای پریودنتال ‌می‌باشد، لذا هدف از این تحقیق بررسی اثرات استئوتومی‌های بین دندانی بر روی نسوج پریودنتال می‌باشد. مواد و روش‌ها در یک مطالعه تحلیلی آینده نگر ، 18 بیمار مبتلا به مال اکلوژن کلاس II  انتخاب و برای آنها اعمال جراحی ارتوگناتیک قطعه‌ای انجام پذیرفت. شرایط پریودنتال بیماران در ناحیه استئوتومی شده بین دندانی در قبل و بعد از جراحی با کمک رادیوگرافی‌های پری آپیکال و پروب پریودنتال در فواصل زمانی 1 ، 3 ، 6 و 12 ماه بعد از عمل جراحی مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها 1-  از مجموع 40 مکان استئوتومی بین دندانی در 6 منطقه ضایعات پاتولوژیک پریودنتال مشاهده گردید. 2- از مجموع 6 منطقه دارای ضایعات پاتولوژیک پریودنتال ، در 4 منطقه نقایض استخوانی پریودنتال و در 2 منطقه از دست رفتن دندانها مشاهده گردید. 3- بروز نقایض پریودنتال ، بدنبال استئوتومی قطعه‌ای در آقایان 2 برابر بیشتر از خانمها می‌باشد. نتیجه گیری بدنبال انجام استئوتومی‌های بین دندانی ، در تعداد اندکی از بیماران نقایض پریودنتال و از دست رفتن دندانها ، مشاهده می‌گردد.