دامِ نامرئی (1357)؛ بازنمودی اُتوپیایی از جامعه ی نظارتی در حکومت پهلوی دوم
نویسندگان
1 کارشناس ارشد سینما، گروه سینما، دانشکده سینما و تئاتر، دانشگاه هنر تهران، تهران، ایران.
2 دانشیار گروه سینما، دانشکده سینما و تئاتر، دانشگاه هنر، تهران، ایران.
doi
10.22059/jfadram.2024.373864.615863چکیده
مفهوم نظارت سراسربینانه در اندیشهی میشل فوکو جایگاه ویژهای داشته و در مطالعات اجتماعی به مثابه یکی از مولفههای اساسی برسازندهی جوامع مدرن همواره مورد بررسی بوده است. فوکو معتقد بود قدرتهای مدرن به منظور برقرار نظم در جامعه از سازوکارهای نظارتی سود میجویند. از طرفی این مفهوم اخیرا به حوزه مطالعات سینمایی نیز ورود کرده است و توجه قسمی از نظریهپردازان این حوزه را به نحوه بهرهگیری از این مضمون در آثار سینمایی جلب کرده است. این مقاله میکوشد با تمرکز بر فیلم دام نامرئی نحوهی بازنمایی نظارت را در این فیلم مورد مطالعه قرار دهد. دام نامرئی فیلم کمترشناختهشدهای در میان آثار سینمایی پیش از انقلاب است که به دستور نهاد امنیتی وقت در سال 1357 ساخته میشود. فیلم روایتگر ماجرای شناسایی و نظارت یکی از تیمساران ارتش شاه مخلوع به نام احمد مقربی است که سالها با افسران ک.گ.ب همکاری محرمانه داشته است. پژوهش حاضر که به روش توصیفی-تحلیلی و با بهرهگیری از منابع کتابخانهای انجام گرفته است این بحث را مطرح میسازد که درحالیکه ساواک میکوشد با انتفاع از مکانیسمهای مراقبتیِ الگوی نظارت سراسربینانه، بازنمودی بینقص از جامعه نظارتی به دست دهد، روایت مقربی از چگونگی پیشبرد فعالیتهای جاسوسانهاش، تصویر ایدهال حکومت پهلوی را مخدوش میسازد.