تأثیر درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر فرسودگی شغلی، کیفیت زندگی و سلامت روان پرستاران
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران.
2 1- استادیار دانشگاه پیام نور، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
3 دانشجوی کارشناسی ارشد، روانشناسی عمومی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران.
doi
10.30473/jpsy.2023.66906.1025چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر فرسودگی شغلی، کیفیت زندگی و سلامت روان پرستاران انجام شد. پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیۀ پرستاران بیمارستان امام خمینی مهاباد بود که از میان آنان به روش نمونهگیری در دسترس، تعداد 20 نفر انتخاب شدند و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گروه کنترل (هر گروه 10 نفر) قرار گرفتند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه فرسودگی شغلی ماسلاخ و جکسون، پرسشنامه کیفیت زندگی و پرسشنامه سلامت عمومی گلدبرگ استفاده شد. سپس 9 جلسۀ یک ساعته درمان پذیرش و تعهد برای گروه آزمایش ارائه شد. تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره (MANCOVA) انجام شد. نتایج نشان داد که درمان پذیرش و تعهد تأثیر معناداری برافزایش سلامت روان و کیفیت زندگی پرستاران دارد (P<0/05) اما اثربخشی معناداری برکاهش فرسودگی شغلی پرستاران نشان نداد (P>0/05). بنابراین، میتوان از این درمان جهت بهبود کیفیت زندگی و سلامت روان پرستاران استفاده کرد.
