مطالعه جامع اپیدمیولوژی بروسلوز در انسان و دام های منطقه خراسان (ایران)

نویسندگان

1 دپارتمان پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه سمنان، ایران

2 دانشجوی علوم آزمایشگاهی دامپزشکی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه سمنان، ایران

doi
10.22075/jvlr.2024.35893.1139
چکیده

بروسلوز یک بیماری زئونوز و اندمیک در ایران می­باشد.  از این رو برنامه ریزی دقیق در جهت کنترل و ریشه کنی این بیماری و بررسی و مطالعه شرایط اپیدمیولوژیک منطقه امری ضروری است. مطالعه حاضر با هدف بررسی اپیدمیولوژی بروسلوز در جمعیت انسانی و دامی منطقه خراسان (ایران) انجام گرفت. در این مطالعه توصیفی- مقطعی کل مطالعات انجام شده مرتبط با بیماری بروسلوز در انسان و دام در سه استان منطقه خراسان مورد بررسی قرار گرفت. نتایج بدست آمده نشان می‌دهد شیوع بروسلوز انسانی در منطقه خراسان در سال­های اخیر افزایش شایانی را نسبت به یک دهه قبل داشته است، به طوریکه این میزان در خراسان های رضوی، جنوبی و شمالی در سال 2009 به‌ترتیب 41/25،  42/21 و 72/11 نفر در صدهزار بوده و در سال 2020 به‌ترتیب به  78 ، 37 و 33 نفر در صد هزار رسیده است. بطور کلی میانگین شیوع بروسلوز انسانی در کل منطقه خراسان از 51/19 نفر در صد هزار نفر در سال 2009 به 49 نفر در صد هزار نفر در  سال2020 افزایش یافته است. همچنین، میزان شیوع بروسلوز دامی این منطقه در جمعیت، گاوی  56/0 درصد، نشخوارکنندگان کوچک 4/3 درصد و اسب 5/2 درصد تعیین شده است. بررسی اپیدمیولوژیک بیماری بروسلوز در منطقه خراسان نشان دهنده افزایش شیوع بروسلوز در این منطقه می­باشد، بنابراین باید سیاست­های مبارزه با بیماری بروسلوز مورد بازبینی و اقدامات جدی قرار گیرد.