بنیانهای فرهنگیِ مقبولیت/ عدم مقبولیتِ موسیقیهای مردمپسندِ آنگلوساکسُن در ایران
نویسندگان
1 استاد گروه موسیقی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، ایران.
2 کارشناس ارشد قوم موسیقیشناسی، گروه موسیقی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، ایران.
doi
10.22059/jfadram.2023.367244.615805چکیده
گرایش به موسیقیهای مردمپسندِ آنگلوساکسُن در ایران، زمینهسازِ پژوهشِ پیشِرو از طریقِ مطالعهای چندوجهی است، که بررسیِ دلایل افزایشِ گرایش و فراگیریِ آنها نسبت به چند دههی گذشته را، در مرکز توجه خود قرار میدهد. تأثیر مسائلی چون تقلید، انتقال فرهنگی، زبانِ موسیقایی، و زیباییشناسی در افزایش گرایش به این موسیقیها، مورد واکاوی قرارگرفته است. گرایشهای شاخهی پاپِ موسیقیِ مردمپسندِ ایران، از بدو پیدایشِ این نوع موسیقی در ایران تا زمانِ حال، با تمرکز و تأکید بر غالببودنِ گرایش به موسیقیهای لاتین و اروپای شرقی در ابتدا، و افزایشِ گرایش به موسیقیهای آنگلوساکسُن در دوران متأخر، به همراه ویژگیهای سبکیِ این موسیقیها مورد بررسی قرارگرفتهاند. از سوی دیگر، به تحلیلِ عللِ این گرایشها، چه از منظر کیفیت ملُدیک یعنی نزدیکیِ زیباییشناسیِ موسیقیهای مردمپسندِ نوع اول به زیباییشناسیِ ایرانی، چه از نظر رابطهی کلام با موسیقی بهخصوص ظرفیت پایینِ سبکهای موسیقیهای مردمپسندِ آنگلوساکسُن در انطباق با ویژگیهای زبان فارسی، و چه از نظر بسترهای اجتماعی، پرداخته شده است. مسئلهی تقلید، یعنی کاورِ قطعات اُرژینال توسط موسیقیدانانِ ایرانی نیز، موردتوجه قرار گرفته است. یافتههای این پژوهش، علاوه بر شناساییِ ناسازگاریهای موسیقیهای آنگلوساکسُن در زمینههای ملُدیک، و کلامی با زیباییشناسیِ موسیقیِ ایرانی، نشاندهندهی افزایش گرایش به موسیقیهای مردمپسندِ آنگلوساکسُن خصوصاً از منظرِ جنبههای محتوایی، و نیز تواناییِ فراهم آوردنِ امکانِ تبادلاتِ فرامنطقهای است.