بازتاب نگرش پدیدارشناسانه به مکان بر پایه اندیشه مارتین هایدگر در سینمای یاسوجیرو ازو (مطالعه موردی: داستان توکیو)
نویسندگان
1 استادیار، گروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران.
2 دانشجوی دکتری معماری، گروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران.
3 استادیار، گروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران.
4 دانشیار، گروه سینما، دانشگاه هنر، تهران، ایران.
doi
10.22059/jfadram.2023.360166.615763چکیده
حضور معماری در سینما در ابعاد مختلفی چون ساختار روایی تا مشخصههای تکنیکی اثر قابلدرک است. این نوشتار تجربه معنادار مکان را در میان مشخصههای تکنیکی سینمای یاسوجیرو ازو در «داستان توکیو» جستوجو و بهدلیل محوریت «تجربه معنادار مکان» و برداشت ادراکی از نحوه نمایش آن، در چارچوب نگرش پدیدارشناسی بر پایه اندیشه مارتین هایدگر عمل میکند. فرض آن است که تجربه معنادار مکان در مشخصههای تکنیکی «داستان توکیو» در انطباق با مولفههای منتج از نگرش پدیدارشناسانه هایدگر به مکان قرار دارد که بهموجب آن چگونگی شکلگیری این تطابق بهعنوان پرسش تحقیق مطرح میباشد. پژوهش حاضر از نوع کیفی بوده و به روش پدیدارشناسی انجام شده است. نتیجه بیانگر آن است که در مشخصههای تکنیکی «داستان توکیو» از آنجا که مکان بهواسطه تثبیت و ماندگاری در حافظه، توانایی در برانگیختن تخیل و امکان تامل آدمی بر موقعیتش، تجربه ادراکی متنوع، ادراک حسی و بیواسطه، ارتباط با آدمی و فعالیتهای او، توجه به جنبه احساسی تجربه، ادراک در بستر محیطی گسترده و توجه به عناصر و اجزای محیط پیرامون، گسترش ارتباطات فضایی میان درون و بیرون، تعامل با دیگران، تعریف حدومرز برای مکان و ارتباط با بستر اجتماعی و فرهنگی خود ادراکپذیر شده است، در قرابت با نگرش پدیدارشناسانه هایدگر به مکان قرار دارد.
