فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

اهداف: در این مطالعه اثر شدت‌های مختلف تمرین در شرایط هیپوکسی و نرم‌اکسی بر محتوای چربی کبد و عملکرد استقامتی رت‌ها مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش‌ها: 48 رت نر نژاد ویستار با سن تقریبی پنج هفته‌ به‌صورت تصادفی در گروه‌های رژیم غذایی نرمال (ND)، رژیم غذای پرچرب (HFD)، رژیم غذای پرچرب و تمرین تداومی با شدت متوسط (HFD-MICT)، رژیم غذای پرچرب و تمرین تداومی با شدت متوسط در شرایط هیپوکسی (HFD-HMICT)، رژیم غذای پرچرب و تمرین تناوبی با شدت بالا (HFD-HIIT)، رژیم غذای پرچرب و تمرین تناوبی با شدت بالا در شرایط هیپوکسی (HFD-HHIIT) قرار گرفتند. پس از تعیین حداکثر سرعت هوازی در شرایط نرم‌اکسی (ارتفاع معادل 50 متر) و هیپوکسی (ارتفاع معادل 3000 متر) تمرینات به مدت 12 هفته و 3 جلسه در هفته اجرا شدند. نتایج: وزن، محتوای چربی کبد و تعداد لکوسیت‌ها در گروه HFD نسبت به‌تمامی گروه‌ها بالاتر و عملکرد استقامتی پایین‌تر بود (05/0>p). کمترین میزان افزایش وزن و محتوای چربی و بالاترین عملکرد استقامتی در گروه‌های HIIT بود (05/0>p). عملکرد استقامتی در گروه‌های MICT نسبت به گروه-های HIIT کمتر بود. افزایش عملکرد هوازی در گروه‌های هیپوکسی مستقل از تغییرات RBC و HGB بود. MICT در هیپوکسی در مقایسه با نرم‌اکسی مزایای بیشتری را در کاهش محتوای چربی کبد به همراه نداشت. نتیجه‌گیری: افزایش عملکرد استقامتی در گروه HFD-HHIIT مستقل از تغییرات فاکتورهای خونی مرتبط با ظرفیت انتقال اکسیژن بود. احتمالاً مداخله این تحقیق به دلیل قرار گرفتن کوتاه‌مدت در معرض هیپوکسی تحریک کافی برای تغییرات خونی را القا نمی‌کند.