بررسی ظرفیت روانگرایی در تونلها - مطالعه موردی: قطعه شرقی- غربیتونل خط هفت متروی تهران
نویسندگان
1 موسسه مهندسین مشاور طاها-قرارگاه سازندگی خاتم الانبیا
2 کارشناس ژئوتکنیک/موسسه مهندسین مشاور طاها-قرارگاه خانم
3 شرکت آب منطقه ای استان البرز
doi
10.22044/tuse.2017.1416.1149چکیده
روانگرایی یکی از پیچیدهترین و مخربترین پدیدههایی است که حین زلزله اتفاق افتاده و سبب آسیب و یا تخریب سازههای مختلف می شود. نهشتههای دانهای سست و اشباع در مناطق زلزلهخیز، مستعد این پدیده هستند هر چند پدیده روانگرایی و تأثیر آن بر سازههای سطحی به کرات مورد مطالعه قرار گرفته، اما تأثیر آن بر سازههای زیرزمینی کمتر مورد توجه بوده است. همچنین با توجه به گسترش فضاهای زیر زمینی مانند مترو و تونلهای ماشینرو در کشورهای رو به توسعه مانند ایران و قرار گرفتن کشور در منطقهای با لرزهخیزی بالا ضرورت مطالعه در این زمینه آشکار میشود. در این پژوهش پتانسیل روانگرایی در قطعه شرقی- غربیخط 7 متروی تهران مورد ارزیابی قرار گرفته است. به منظور سهولت در بررسیها این قطعه از تونل به 6 بخش تقسیم شده است و هر بخش بطور مجزا مورد ارزیابیقرار گرفته است. در این پژوهش از سه روش که بر پایه عدد SPT هستند استفاده شده است که عبارتند از روش سید، روش جدید ونکوور و روش متوسط که میانگینی از چند روش ارزیابی است. سپس پتانسیل روانگرایی بر پایه سرعت امواج برشی در خاک مورد ارزیابی قرار گرفته است و در نهایت یک مقطع از تونل با استفاده از نرم افزار المان محدود Plaxis مدلسازی و تحلیل شده است. در پایان مقادیر بدست آمده از این روشها با هم مقایسه شده است.