تبیین عرفانی «تجربه‌های نزدیک به مرگ» با نگاهی بر آرای امام خمینی(ره)

نویسندگان

1 استادیار گروه عرفان اسلامی و اندیشۀ امام خمینی، پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی، تهران، ایران.

2 استادیار گروه عرفان اسلامی و اندیشۀ امام خمینی، پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی، تهران، ایران.

3 دانشجوی دکتری عرفان اسلامی و اندیشۀ امام خمینی، پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی، تهران، ایران.

doi
10.22034/matin.2025.484573.2307
چکیده

تجربه نزدیک به مرگ به مجموعه‌ای از ادراکات و مشاهدات شخصی افرادی اطلاق می‌شود که در آستانۀ مرگ قرار گرفته‌اند و پدیده‌هایی مانند خروج روح از بدن، عبور از فضایی تاریک به‌سوی روشنایی، دریافت‌های فراحسی، رویارویی با موجود یا راهنمایی نورانی و نظایر آن را گزارش کرده‌اند. این پدیده در حوزه‌های گوناگونی همچون پزشکی، روان‌شناسی و فرا‌روان‌شناسی به‌صورت گسترده مورد پژوهش و بررسی قرار گرفته است. با وجود این، واکاوی و تبیین آن از منظر عرفان اسلامی کمتر مورد توجه پژوهشگران واقع شده است. در چارچوب عرفان اسلامی، انسان به‌منزله موجودی دارای ساحت‌های متعالی معرفی می‌شود که حیات او محدود به کالبد مادی نیست، بلکه پس از رهایی از بدن نیز تداوم می‌یابد و می‌تواند به مراتبی از تجربه دست یابد که با تجربه‌های نزدیک به مرگ همانند مرگ اختیاری، خلع بدن و شهود باطنی قابل مقایسه است. دیدگاه‌های امام خمینی نیز مؤید چنین برداشتی است؛ وی انسان را شگفتی عالم آفرینش و برخوردار از لایه‌های درونی و توانمندی‌های پیچیده می‌داند که با گسستن از جهان طبیعت و ماده آشکار می‌شوند. پژوهش حاضر کوشیده است تجربه‌های نزدیک به مرگ را از منظر عرفانی به‌عنوان جلوه‌ای از استعدادهای فرامادی و روحانی انسان مورد تحلیل و تفسیر قرار دهد.