فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

این پژوهش بر آن است تا به نوشتار درآوردن بیان‌ناپذیری، در آثار ساموئل بکت و گرترود استاین را تبیین کند. در این راه با رجوع به ایده تئاتر چشم‌انداز گرترود استاین، و آثار متاخر بکت، مادیت‌بخشی به متن نمایشی را بررسی می‌کند. به طور مشخص جستار نمایشنامه‌ها از گرترود استاین و تعدادی از آثار بکت در نوشتار دوره‌ی متاخر او(من‌نه، صدای پا،آن زمان، نفس، فسه‌۵) بررسی شده‌اند. این شکل از فرم نوشتاری ساخت‌شکنانه، با هویت دوباره بخشیدن به نوشتار، به سوی چشم‌اندازی از منظر متن در تئاتر پست‌دراماتیک حرکت می‌کند. بکت برای شکل دادن تجربه برای مخاطب، در جهت تعلیق بازنمایی مرسوم، از تصاویر کاسته شده، ساخت‌شکنی‌های زبانی و خودارجاع استفاده می‌کند. چیزی که گرترود استاین هم در ایده‌ی تئاتر چشم‌انداز، ذیل تلاش برای رسیدن به جوهر آن‌چیزی که رخ می‌دهد، در نقد به شرایط تئاتر و ساختارهای بازنمایانه‌ی کلمات، مطرح می‌کند. استاین سعی دارد نمایشنامه را از رخ دادن در جایی دیگر باز دارد و آن را از نو متولد کند. بکت هم در آثار متاخر خود، زبان را از حیطه‌ی دانستن و امر نشانه‌ای خارج می‌کند. با تبیین این تعلیق در آن‌چه بازنمایی تا پیش از خود بوده است، این تلاش‌ها باستان‌شناسی کانونی‌زدایی متن در تئاتر پست‌دراماتیک هستند.