صورتبندی مؤلفههای سیاست علم در اندیشۀ امام خمینی (ره)
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری تصمیم گیری و خط مشی گذاری عمومی، دانشکده معارف اسلامی و مدیریت، دانشگاه امام صادق (ع)، تهران. ایران.
2 استادیار دانشکده معارف اسلامی و مدیریت دانشگاه امام صادق(ع)، تهران، ایران.
doi
10.22034/matin.2025.491062.2321چکیده
سیاست علم بهعنوان یکی از حوزههای سیاستگذاری عمومی، نیازمند یک مبنای نظری است که در آن، ماهیت، رسالت، کارکردها و مسائل بنیادین علم تبیین شده باشد. بررسی این مبنای نظری در اندیشۀ اسلامی، بهویژه در اندیشۀ امام خمینی، کمتر مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته و تاکنون دیدگاه امام دربارۀ سیاست علم بهصورت منسجم، صورتبندی نشده است. در این پژوهش، مسائل سیاستی علم در آثار امام با روش تحلیل مضمون و رویکرد قیاسی-استقرایی بررسی شده است. باور به کاشفیت علم از واقع، مادی ندانستن علم و فطری بودن علم طلبی (ماهیت علم)، تعیین «خودکفایی و استقلال» بهعنوان (غایت علم)، تأکید بر کنشگری اعضای نهاد علم در دانشگاهها در عین قائل بودن به اصل مداخله و تنظیمگری دولت (سیاست علم)، پذیرش سرمایهگذاری دولتی و بخش خصوصی در علم (اقتصاد علم)، لزوم داشتن نیت الهی در کسب علم و تأکید فراوان بر لزوم توأمانی علم و تهذیب نفس (اخلاق علم) و در نهایت بیمکان دانستن علم (ارتباطات علم) از مؤلفههای سیاستی علم در اندیشۀ امام خمینی است. جنبه سیاستی این مؤلفهها به ترتیب عبارت است از: معطوف بودن سیاست علم به کلیه علوم (نه صرفاً علوم اسلامی)، تنظیم، توسعه و ارتقای نهاد علم بر اساس خودکفایی و استقلال جامعه دینی، تأکید بر تنظیمگری نهاد علم بهوسیلۀ اعضای نهاد علم در عین پذیرش اصل مداخلۀ دولت، عدم مخالفت با سرمایهگذاری دولتی و نیز بخش خصوصی در علم، تشویق هر دو جنس زن و مرد به علمآموزی، الزام توأمانی توسعه علمی با توسعه جنبههای اخلاقی علم و پرورش نفوس مهذب و تأکید حداکثری بر ارتباطات علمی.