معیارهای سنجش «دریافتهای عارفانه» در منظومه عرفانی امام خمینی (ره)
نویسندگان
1 دکتری عرفان اسلامی و اندیشه امام خمینی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران .
2 استادیار مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی، قم، ایران.
doi
10.22034/matin.2022.339726.2040چکیده
سنجش درستی و نادرستی گزارههای مطرحشده در هر علم و ارائه ملاکها و معیارهایی برای سنجه، از دغدغههای مهم دانشمندان علوم مختلف است. در علم عرفان، این دغدغه در همۀ گزارههای عرفانی، بهویژه در گزارههای شهودی وجود داشته است، عرفان نیز همانند سایر علوم، برای فهم صدق و خطای گزارهها و دریافتهای مبتنی بر شهود که مهمترین منبع شناخت حقایق عالم بعد از وحی است، به میزان و قانون نیاز دارد تا عارف با این موازین و معیارها، یقینی بودن مکاشفات، مشهودات و معاینات خود را تشخیص دهد. از آنجا که هر انسان غیر معصوم، در معرض خطای در معرفت قرار دارد، عرفا برای حقانیت گزارههای عرفانی و واقعیت تجارب آن و تفکیک القای شیطانی از رحمانی، معیارها و ملاکهایی همچون مطابقت با قرآن و حدیث را ارائه کردهاند. در این پژوهش با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی و ابزار کتابخانهای، معیارهای صدق و کذب دریافتهای عرفانی از منظر امام خمینی استخراج و مورد بررسی قرار خواهد گرفت. ایشان برای تمییز دریافتهای انسانهای غیر معصوم چهار معیار ذکر کردهاند:1. میزان اکبر (قرآن)؛ 2. میزان صغرا (معصومین (ع))؛ 3. خودِ عارف؛ 4. استاد کامل.