کارآمدی و ثبات سیاسی در ایران دهه نود
نویسندگان
1 دکتری علوم سیاسی، گرایش جامعهشناسی سیاسی، دانشگاه باقرالعلوم، قم، ایران
2 استادیار گروه معارف اسلامی، دانشگاه علوم پزشکی گلستان، گلستان، ایران.
doi
10.22034/matin.2023.397765.2190چکیده
یکی از اهداف مهم و بنیادین هر نظام سیاسی افزایش کارآمدی است. کارآمدی از عوامل ایجاد رضایتمندی عمومی به شمار میرود و از این طریق در افزایش ثبات سیاسی تأثیر میگذارد از سوی دیگر ثبات سیاسی نیز موجب بیشینه کردن کارآمدی است. اندیشمندان و جامعه شناسان سیاسی مهمترین کارکرد نظام سیاسی را افزایش کارآمدی میدانند و کنشهای اعتراضی را نشانه تضعیف کارآمدی نظام سیاسی در عرصه ثبات سیاسی تلقی مینمایند. از این منظر میتوان کارآمدی را مانعی برای رشد تنشها و چالشهای سیاسی به شمار آورد. مسئله اصلی پژوهش حاضر بررسی کارآمدی دولت و ارتباط آن با ثبات سیاسی در دهه نود شمسی است و در این راستا سؤال اصلی این پژوهش میتواند بدینصورت طرح شود که ثبات و بیثباتی سیاسی چه نسبتی با کارآمدی و رضایتمندی عمومی در دوره موردبحث برقرار میکنند. یافتههای پژوهش حاکی از آن است که با وجود رضایتمندی نسبی در طول دهه نود، در اواخر دهه نود با کاهش میزان کارآمدی دولت بهخصوص در عرصه اقتصادی، رضایتمندی عمومی از عملکرد دولت کاهشیافته است و این مسئله در بروز بیثباتیهای مقطعی در اواخر دهه نود نقش داشته است.