ارزیابی برآورد تبخیر–تعرّق گیاه گندم با استفاده از الگوریتم سبال (مطالعۀ موردی: ایستگاه تحقیقات کشاورزی شهرستان حاجیآباد)
نویسندگان
1 استادیار گروه سنجش از دور و سیستم اطلاعات جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی
2 دانشجوی کارشناسی ارشد گروه علوم جغرافیایی، دانشگاه هرمزگان
3 دانشیار گروه علوم جغرافیایی، دانشگاه هرمزگان
4 استادیار گروه کشاورزی، دانشگاه هرمزگان
doi
10.22059/jphgr.2018.227348.1007012چکیده
در اغلب روشهایی که تاکنون برای محاسبة تبخیر- تعرّق ارائه شده است از اندازهگیریهای نقطهای برای تخمین این متغیر استفاده میشود. بنابراین، فقط در مقیاس محلّی مناسب است و بهسبب پویایی و تغییرات منطقهای تبخیر- تعرّق (ET) قابل تعمیم به حوضههای بزرگ نیست. یکی از مشهورترین الگوریتمهای سنجش از دور برای برآورد تبخیر- تعرّق واقعی الگوریتم توازن انرژی در سطح زمین (سبال) است. در این الگوریتم از طریق برآورد همة مؤلفههای انرژی در سطح زمین ازجمله شار تابش خالص، شار گرمای خاک، و شار گرمای محسوس و با استفاده از معادلة توازن انرژی به محاسبة تبخیر- تعرّق اقدام میشود. هدف از این تحقیق ارزیابی تغییرات مکانی و زمانی تبخیر- تعرّق واقعی گندم در محدودة ایستگاه تحقیقات کشاورزی شهرستان حاجیآباد با استفاده از الگوریتم سبال و چهار تصویر لندست 7/ سنجنده+ ETMدر سالهای 1383-1384 است. پس از مقایسة نتایج حاصل از الگوریتم سبال با دادههای لایسیمتر، مشخص شد که میانگین تفاضل مطلق بین نتایج یادشده 7/0 میلیمتر در روز و ضریب همبستگی برابر 83/0 است. بررسی آماری نتایج با آزمون تی نشان میدهد که اختلاف معنیداری بین نتایج حاصل از الگوریتم سبال و لایسیمتر وجود ندارد. همچنین، نتایج نشان میدهد که الگوریتم سبال از کارایی مناسبی برای برآورد تبخیر- تعرّق در منطقة مورد مطالعه برخوردار است.