مدخلی به اصول اجرای آثار بتهوون از طریق واکاوی ارتباط تجربهی زیسته و آثار هنرمند (مطالعه موردی آپاسیوناتا در فامینور، شماره ۲۳ اپوس ۵۷)
نویسندگان
1 عضو هیأت علمی گروه موسیقی، دانشکده هنرهای نمایشی و موسیقی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jfadram.2022.336293.615621چکیده
در اجرای آثار پیانو بتهوون، آنچه پیانیستها را همواره با چالشها و پیچیدگیهایی روبرو میکند، راه گشودن به بخشهای دشوار اثر هم از نظر تکنیک و هم از نظر بیانگری احساسی است. در موسیقی بتهوون نوازنده بیش از هر آهنگساز رومانتیک دیگری برای اجرای بهتر اثر درگیر جهان فکری و زیست رنجورانهی هنرمند و تاثیر مستقیم آن بر آفریدههایش است. ازین رو ایجاد زمینهای برای این نوع مواجهه با اثر ضروری مینماید چرا که تاکید بر بستری که اثر در آن خلق شده است (نظر به آرای صاحبنظران علم هرمنوتیک) یکی از روشهای مهم درک و تفسیر نهایی اثر است. در این مقاله سعی بر آن است که با رویکردی توصیفی تحلیلی و با تکیه بر تجربیات نگارنده در اجرا و تدریس آثار بتهوون، ابتدا به مختصاتی از تجربهی زیستهی هنرمند در دورههای مختلف دست پیدا کنیم و به این مساله بپردازیم که بتهوون در چه بستری به ساختارشکنی و نوآوری دست یافته است. سپس به بررسی آنها (بالاخص در بخش دولوپمان) میپردازیم. در آخر به بررسی یکی از شاخصترین آثار وی برای پیانو، «آپاسیوناتا» (سونات در فامینور، شماره 23 اپوس 57) و بررسی ساختاری وسبکشناسانانه و نیز نکات فنی و تکنیکی پرداخته شده و در انتها نیز پیشنهاداتی برای اجرای هرچه صحیحتر اثر آمده است.
