مطالعهی تحلیلی روایتدرمانی در نمایشنامههای روایی برایان فریل
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد/دانشگاه علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی تهران ایران
2 دانشیار گروه هنرهای نمایشی، دانشکده هنرهای نمایشی و موسیقی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران،
3 استادیار گروه تخصصی هنر، دانشکده عمران، معماری و هنر، واحد علوم و تحقیقات اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22059/jfadram.2021.318072.615519چکیده
رویکرد روایتدرمانی روشی روایی برای درمان است که اولین بار توسط مایکل وایت و دیوید اپستون ارائه گردید. این رویکرد، به درمان از طریق روایات زندگی افراد توجه دارد و مشکلات افراد را در نوع نگاهشان به روایات و گفتمان فرهنگی غالب میداند و بر شعار "فرد مشکل نیست بلکه مشکل، مشکل است" تأکید دارد. روایتدرمانی فرایندی است متشکل از شش مرحله که شامل توصیف سرشار از مشکل، نامگذاری مشکل، برونیسازی، گفتمان فرهنگی، اتصال پیامدهای یگانه و روایت جایگزین است. برایان فریل نمایشنامهنویس ایرلندی، در آثارش غالباً به تأثیر جامعه و گفتمان فرهنگی غالب بر زندگی افراد میپردازد. فریل به پشتوانهی تجارب خود از معلمی و کشیش بودن بهره برده است و در نمایشنامههایش با استفاده از نگاه روایتمحور آثار روایی خلق کرده است. بررسی عناصر و فرایند روایتدرمانی همچون بیان روایی مشکلات، گفتمان فرهنگی و استفاده از زبان در آثار منتخب فریل نشان از اشتراکات بین نظریات روایتدرمانی و نمایشنامههای فریل با یکدیگر است. ازاینرو دو اثر مالی سویینی و شفابخش از نگاه روایتدرمانی بررسی میگردد. با بررسی مراحل روایتدرمانی در این دو نمایشنامه میتوان دریافت چون این مراحل بهطور کامل درروند روایت شخصیتها طی نمیشود، درنهایت پروسه درمان به انجام نمیرسد.