واکاوی قاعدۀ لاحرج در فقه با رویکردی بر نظر امام خمینی (ره)
نویسندگان
1 دکتری فقه و مبانی حقوق و اندیشه امام خمینی، پژوهشکده امام خمینی (س) و انقلاب اسلامی، تهران، ایران. (نویسنده مسئول)
doi
10.22034/matin.2025.184271.1403چکیده
: قاعده لاحرج یکی از قواعد پرکاربرد فقه است که بر اساس آن حکم حرجی در دین اسلام جعل نشده است. توجه به مبانی فقهی که این قاعده بر آنها استوار است اهمیت ویژهای دارد؛ زیرا اختلافنظر در مبانی فقهی آن در محاکم قضایی گاهی منجر به صدور آرای متفاوت در موارد مشابه میشود. ازآنجاکه یکی از کاربردهای این قاعده جریان آن در مسائل خانواده است توجه به این مبانی ضروری است؛ زیرا افزون بر اینکه ابهام را در موارد قانونی برمیدارد، مانع برخورد سلیقهای اشخاص در تطبیق این قاعده بر موارد مشابه میشود؛ بنابراین با توجه به آرای امام خمینی تا چه اندازه میتوان از ظرفیت این قاعده در دعاوی مختلف بهویژه دعاوی خانوادگی استفاده کرد؟ در این تحقیق با روش توصیفی- تحلیلی، مفاد و مدرک قاعده لاحرج و مبانی فقهی مؤثر در تطبیق این قاعده بر مسائل فقهی خانواده بررسی شده است و ضمن پرداختن به یک رأی قضایی بیانشده که عرف، معیار و ملاک اصلی برای تشخیص حرج در افراد مختلف، با ملاحظه ویژگیهای فردی و اجتماعی مکلف و نیز درنظرگرفتن عامل زمان و مکان است. منظور از حرج در این قاعده حرج فعلی شخصی، اعم از جسمی و روحی است که شامل تمامی احکام تکلیفی (اعم از واجبات و محرمات) شده و احکام عدمی را نیز دربرمیگیرد. این قاعده در مورد حرجهای گذشته جاری نیست و تنها حرجهای فعلی و استقبالی را برمیدارد و در مورد حقوق دیگران نیز جاری است.