بررسی تأثیر ظرفیت سالنهای مجموعه‌ی تئاترشهر تهران بر تغییر درآمد آن‌ها از سال 1390 تا 1396 با تکیه بر نظریات ویلیام بامول

نویسندگان

1 استادیار دانشگاه تربیت مدرس

2 گروه کارگردانی و بازیگری دانشگاه تربیت مدرس

doi
10.22059/jfadram.2021.317315.615512
چکیده

خصوصی سازیِ تئاتر منجر به ورود تعداد زیادی سالن جدید از سال ۱۳۸۸ تا سال 1396 به بازار تئاتر هنری تهران و افزایش رقابت شد. در این پژوهش بر اساس نظریه شکاف بهره ­وری بامول، دلایل تغییر میزان درآمدِ سالن­ های تئاتر تهران و به طور خاص، مجموعه تئاتر شهر مورد بررسی قرار می­گیرد. طبق این نظریه تمامی سالن­های تئاتر با مسئله کاهش درآمد نسبت به هزینه، درگذر زمان روبرو هستند. در این مقاله که به روش توصیفی- تحلیلی تدوین شده است ضمن بررسی پنج سالن مجموعه تئاتر شهر، به این سؤال پاسخ گفته می­شود که چگونه تماشاخانه­ های بزرگترِ این مجموعه با تمرکز بر شیوه ­های درآمدزایی و افزایشِ فروش بلیت، تماشاخانه­ های کوچکتر را با معضلات اقتصادی روبرو ساخته ­اند؟ مسئله ­ای که در پژوهش­ های اقتصادی پیرامون تئاتر تهران تاکنون مغفول بوده است. فرضیه اصلی در این مقاله آن است که به علت افزایش رقابت در بازار تئاتر، درآمد تماشاخانه ­های کوچک‌تر تئاتر شهر، کاهش و درآمد تماشاخانه­های بزرگ‌تر، افزایش یافته و این فاصله درآمدی همچنان در حال افزایش است. در نتیجه ­گیری مقاله تأکید می­شود که براساس آمار، با توجه به عدم افزایش بهره ­وری تئاتر در شهر تهران، تماشاخانه های مجموعه تئاتر شهر، قادر به جبران کاهش درآمد و افزایش هزینه ­ها نبوده ­اند.