تغییر دین در رهیافت ادیان ابراهیمی و عقلانیت حکم آن در گفتمان قرآن کریم
نویسندگان
1 دکترای الهیات، شاخه علوم قرآن و حدیث؛ استاد مدعو دانشگاه آزاد اسلامی
2 استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اسلامشهر. اسلامشهر، ایران
doi
10.22034/ksiu.2023.94.143چکیده
هدف: تغییر دین، بریدن از صورت قدیمی باورها، شیوۀ زیست وگرایش به گروههای دینی، شیوۀ زندگی، نظامهای اعتقادی و روش نوین ارتباط با الوهیت است که در جستار حاضر به این موضوع در ادیان ابراهیمی پرداخته شد. روش: پژوهش حاضر با شیوۀ توصیفى- تحلیلى و با تکیه بر اسناد کتابخانهای، تغییر دین را در ادیان ابراهیمی بررسی کرده است. یافتهها: این مفهوم در ادیان ابراهیمی یهودی و مسیحی به صورتهای نودینی، بدعت و ارتداد و مؤلفههای همبسته به آن آمد. چنین پدیدهای در پیش دینداران و متولیان دینی یهودی و میسحی، ناخوشایند بوده و رویآوری به آن هم همسان نبوده است. تغییر دین در مؤلفۀ ارتداد در روایت متن مقدس به معنی بیرون رفتن از دایرۀ ایمان است و گزارههای آن با سویۀ توصیهای و حکمی به صورت خشونتآمیز بیان شده و شیوۀ اجرای آن نیز در طول تاریخ از سوی خوانشگران و متولیان دینی در پیوند با عناصر فرامتنی و مؤلفۀ قدرت بوده است. اما مفهوم تغییر دین در گفتمان قرآن کریم، تنها در مؤلفۀ ارتداد مطرح شده که پیامد آن، افزون بر حبط اعمال، مجازات اخروی را در هم پی دارد. نتیجه: بر اساس این پژوهه، وجود تغییر دین در روایتگری قرآن کریم با زوایای عقلانیت و مؤلفههای آن بررسی شد و در پی آن، احکام قرآن کریم در این خصوص، موجّه دانسته شد.