بررسی الگوی علمشناسی سنخیت محور با تأکید بر دیدگاه امام خمینی (ره)
نویسندگان
1 استاد بازنشستۀ دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 طلبه سطح چهار حوزۀ علمیه، دانشجوی دورۀ دکتری حکمت متعالیه، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران. (نویسندۀ مسئول)
3 دانشجوی دکتری عرفان و تصوف، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران.
doi
10.22034/matin.2021.280077.1866چکیده
دانشمندان علم اصول بهطورمعمول پیش از تعریف علم اصول و بیان موضوع آن، بحثی درباره موضوع علم و بهتبع آن، بحث از ملاک وحدت و تمایز علوم را مطرح نمودهاند. هرچند مسئلۀ تمایز و تغایر علوم امری مسلم و بدیهی است؛ ولی در خصوص چیستی عامل تمایز و جدا شدن آنها از یکدیگر اختلاف دیدگاههایی وجود دارد. در مورد ملاک تمایز و وحدت علوم سه نظریۀ مهم مطرح گردیده است: الف) نظریۀ قدما و مشهور اهل منطق که تمایز علوم را به موضوعات علوم گرهزدهاند؛ ب) نظریۀ آخوند خراسانی که تمایز علوم را به اغراض و غایت علوم دانسته است؛ ج) نظریۀ امام خمینی که ملاک وحدت و تمایز علوم را به سنخیت نهفته در ذات مسائل علوم میداند. این نوشتار پس از بیان تفصیلی دیدگاه امام خمینی به بررسی و واکاوی آن پرداخته و درنهایت با روش توصیفی - تحلیلی به این نتیجه رهنمون شده که سنخیت میان مسائل علوم، فرع بر سنخیت موضوعات و محمولات آنهاست؛ ازاینرو الگوی علمشناسی سنخیت محور، معیار صحیحی برای تبیین وحدت و تمایز میان علوم به شمار نمیآید.