تأثیر سکوت بر دقتِ تشخیص زیروبمی موسیقی‌دانان

نویسندگان

1 هیت علمی دانشگاه هنر

2 عضو هیئت علمی دانشکده هنرهای نمایشی و موسیقی دانشگاه تهران

doi
10.22059/jfadram.2020.278924.615307
چکیده

توانایی ادراک و تشخیص زیروبمی، در فرآیند درک موسیقی اصلی بنیادی است و بسیاری از کاوش‌ها در پی یافتن عواملی مؤثر جهت بهبودِ دقت این توانایی‌ هستند. تاکنون اثرات متفاوتی از سکوت در بازه‌های زمانی گوناگون، بر توانایی‌ تشخیص زیر و بمی انسان شناسایی شده است. مطالعه تحلیلی- توصیفی حاضر در پی یافتن تأثیر قرار دادن سکوت در بازه‌ای خاص، بین محرک‌های صوتی، بر دقتِ تشخیص زیر و بمی است؛ در این کاوش، تأثیر عوامل مختلف روانی و فیزیکی بر تشخیص زیروبمی تا حد امکان حذف و سپس اثر بخشی دیرندهای گوناگونِ سکوت‌ در بازه 500 تا2000 میلی ثانیه بر دقتِ تشخیص زیر و بمی موسیقی‌دانان ارزیابی شد. به منظور بررسی تأثیر سکوت بر تشخیص زیر و بمی، مقادیر مختلفی از تضادها (5، 10، 25 و 50 سِنت) استفاده شد. نتایج نشان داد که قرار گرفتن سکوت بین محرک‌ها با دیرندهای 500، 1000 و 2000 میلی ثانیه، دقتِ توانایی تشخیص تضاد زیر و بمی را، در دامنه بسامدی 25/523 هِرتز و شدت صوتی در حدود 5/72 دسی‌بِل، در موسیقی‌دانان بهبود می‌بخشد (05/0P < ). چنین اثری را می‌توان از منظر فیزیولوژیک با ساز و کار گوش داخلی در فرآیند شنوایی و از دیدگاه روانشناختی با عملکرد حافظه در فرآیند درک و داوری در مورد اصوات، توضیح داد.