اثر تمرینات هوازی بر عملکرد ریوی در دیابت نوع 2: مرور سیستماتیک
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
doi
10.22118/jsmj.2025.498379.3789چکیده
زمینه و هدف: یکی از اختلالات دیابت عوارض ریوی است؛ تمرینات هوازی نیز از مداخلات درمانی در دیابت نوع 2 به شمار می آید. هدف تحقیق حاضر مروری بر اثر تمرینات هوازی بر عملکرد ریوی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 بود.روش بررسی: در مرور سیستماتیک حاضر مداخلات مبتنی بر تمرین هوازی بر عملکرد اسپیرومتری (سطوح حداکثرحجم بازدمی در ثانیۀ اول: FEV1 و ظرفیت حیاتی اجباری: FVC) در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 در پایگاههای داده شامل PubMed، Scopus، Google Scholar، Iranmedex، Science Direct، و SID با کلیدواژه های دیابت، ریه، تمرین، ورزش، فعالیت جسمانی، FEV1 ، و FVC، بدون محدودیت زمانی جستجو شد. درنهایت، 5 مطالعه انتخاب و بررسی شدند.یافتهها: نتایج نشان داد تمرینات هوازی موجب افزایش FEV1 و FVC در دیابت نوع 2 می شود و دلیلِ این بهبودِ عملکرد اسپیرومتری، کنترل گلیسمی و تعدیل التهاب است. نتیجهگیری: براساس مرور حاضر تمرینات هوازی منظم موجب بهبود عملکرد ریوی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 میشود که میتواند نشاندهندۀ اهمیت تمرینات هوازی بهعنوان یکی مداخله برای بهبود عوارض ریوی در بیماران شود. با توجه به محدودبودن مطالعات انجام شده نیاز به تحقیقات بیشتر در این زمینه برای مشخص شدن مکانیسمهای مرتبط است.