بررسی فون انگلهای دستگاه گوارش پرندگان بومی استان همدان
نویسندگان
1 1-گروه پاتوبیولوژی، استادیار بخش انگل شناسی ،دانشکده پیرا دامپزشکی، دانشگاه بوعلی سینا همدان، ایران
2 دانشجوی دکتری انگل شناسی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران
3 کارشناسی ارشد انگل شناسی دامپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحدعلوم و تحقیقات بروجرد، ایران
4 - گروه بیماریهای طیور، دانشگاه آزاد اسلامی واحدعلوم و تحقیقات بروجرد، ایران
5 اداره کل دامپزشکی همدان
doi
10.22075/jvlr.2020.12742.1013چکیده
نظارت بر بهداشت و سلامت پرندگان بومی، از آن جهت که در تماس نزدیک با انسانها هستند، از اهمیت زیادی برخوردار است. در طی سال 1396- 1395، برای انجام این مطالعه توصیفی - مقطعی، با مراجعه به 27 روستای استان همدان اقدام به جمعآوری نمونه های مدفوع 400 قطعه پرنده بومی (مرغ، خروس، اردک و بوقلمون) شد و از هر پرنده ، 100 نمونه مدفوع جمعآوری گردید. نمونه گیری به روش خوشه گیری مرکب از سه اقلیم مختلف شامل سرد و کوهستانی، سرد و کم ارتفاع و معتدل و کم ارتفاع انجام شد، قبل از نمونه گیری ، سن و جنس هرپرنده در فرم مشخصات ثبت گردید. سپس نمونه ها به آزمایشگاه انگل شناسی دانشکده پیرادامپزشکی منتقل و با استفاده از روشهای معمول (شناورسازی یا رسوبی بسته به مورد) به طریقه میکروسکوپی تحت آزمایش اندازه گیری تعداد تخم در هرگرم مدفوع قرار گرفتند.نتایج نشان داد که 100% مرغها و خروسها، 8/23% بوقلمونها، و 2/26% اردکها آلوده به انگلهای گوارشی بودند. همچنین، 96/17% اووسیت آیمریا، 26/77% تخم هتراکیس گالیناروم، 95% تخم کاپیلاریا، و 49/15% آلودگی همزمان هتراکیس گالیناروم و کاپیلاریا تعیین شد. انگلهای جدا شده در مرغهای بومی در این بررسی برای اولینبار از منطقه مورد مطالعه گزارش شدند. دراین مطالعه، بین سن، جنس و میزان آلودگی انگلی ارتباط معناداری وجود نداشت (05/0<p). همچنین تفاوت معناداری در میزان شیوع انگلها، در اقلیمهای مورد مطالعه مشاهده نشد (05/0<p).
