پیش بینی کیفیت زندگی زناشویی براساس عدالت زناشویی و معنویت زناشویی در پرستاران زن متأهل شهر اهواز
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
2 گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
3 گروه روان شناسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران.
4 گروه روان شناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
doi
10.22118/jsmj.2025.522477.3891چکیده
زمینه و هدف: پرستاران در محیط بیمارستان با بیماران گوناگونی سروکار دارند و پیوسته فشار روانی و اضطراب شدیدی تجربه میکنند (پیوت و همکاران، ٢٠٢٢) که ممکن است کیفیت زندگی آنها را در معرض خطر قرار دهد. شواهد تجربی این نکته را آشکار کردهاند که کیفیت زندگی زناشویی با عوامل مختلف ارتباط دارد. عدالت زناشویی و معنویت زناشویی دو مؤلفۀ مهم هستند که بر نیازهای ارتباطی روانی و زیستی تأثیر دارند. بنابراین، هدف پژوهش حاضر پیشبینی کیفیت زندگی زناشویی براساس عدالت زناشویی و معنویت زناشویی پرستاران زن شهر اهواز بود. روش بررسی: پژوهش حاضر یک مطالعۀ توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعۀ آماری تحقیق شامل همۀ پرستاران زن متأهل شهر اهواز در سال 1403 بود که 253 نفر بهصورت در دسترس انتخاب و در پژوهش شرکت کردند. از پرسشنامۀ تجدیدنظرشدۀ کیفیت روابط زناشویی که بالبی و همکاران (1995) تهیه کردهاند و شامل 14 سؤال است و سه مؤلفۀ توافق زناشویی، خرسندی زناشویی، و انسجام زناشویی را اندازهگیری میکند برای سنجش کیفیت زندگی زناشویی استفاده شد. برای سنجش عدالت زناشویی از مقیاس عدالت زناشویی (هاتفیلد١ و همکاران) (١٩٧٨) استفاده شد که مشتملبر ١٣ گویه است و از دو خردهمقیاس عدالت توزیعی و عدالت رویهای/ تعاملی تشکیل شده است. برای سنجش معنویت زناشویی از پرسشنامۀ ٣١سؤالی معنویت زناشویی پرز و همکاران (٢٠١٢) استفاده شد که در آنْ رابطه با خدا، ابعاد سنتی/عبادی، صمیمیت، گذشت، مشارکت و بعد وجودی بررسی میشود. برای تحلیل دادههای بهدستآمده از استخراج پرسشنامههای پژوهش در سطح توصیفی از میانگین و انحرافمعیار و در سطح استنباطی از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گامبهگام استفاده شد.یافتهها: نتایج نشان داد عدالت زناشویی با کیفیت زندگی زناشویی رابطۀ مثبت معناداری دارد (456/0). همچنین، رابطۀ بین معنویت زناشویی با کیفیت زندگی زناشویی نیز مثبت و معنادار بود (457/0). با تحلیل رگرسیون مشاهده شد که عدالت زناشویی بیشترین نقش را در پیشبینی کیفیت زندگی زناشویی داشته است و ضریب همبستگی 381/0 بود. این متغیر توانست 22 درصد از تغییرات کیفیت زندگی زناشویی را پیشبینی کند. همبستگی بین عدالت زناشویی و معنویت زناشویی با کیفیت زندگی زناشویی 442/0 بود. این دو متغیر توانستند حدود 31درصد از تغییرات کیفیت زندگی زناشویی را پیشبینی کنند. نتیجهگیری: پرستارانی که عدالت زناشویی بیشتری داشتند، قادر به مدیریت بهتر چالشها بودند، درک بهتری از احساسات همسر خود داشتند و سطح رضایت و صمیمیت بیشتری را در روابط خود تجربه میکنند. برخورداری از معنویت زناشویی نیز بهعنوان یک عامل پیشبینیکننده برای افزایش کیفیت زندگی زناشویی پرستاران نقش بسزایی دارد.
