مقایسه عملکرد حوضچههای آرامش با تجهیزات صلب و تجهیزات توریسنگی
نویسندگان
1 استادیار گروه عمران دانشکده مهندسی دانشگاه بوعلی سینا همدان
2 گروه عمران دانشکده مهندسی دانشگاه بوعلی سینا همدان ایران
doi
10.30482/jhyd.2021.270167.1506چکیده
یکی از روشهای متداول ﺑﺮای اﺳﺘﻬﻼک اﻧﺮژی ﺟﻨﺒـﺸﯽ ﺟﺮﯾـﺎن در ﭘـﺎﯾﯿﻦدﺳـﺖ ﺳـﺎزهﻫـﺎی آﺑـﯽ در ﺣﻮﺿﭽﻪﻫﺎی آراﻣﺶ، ﭘﺮش ﻫﯿﺪروﻟﯿﮑﯽ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ .زبری کف حوضچه عامل مهمی در کنترل، کاهش طول و عمق ثانویه و نیز افزایش افت انرژی توسط پرش هیدرولیکی میباشد. جهت کاهش ابعاد حوضچه آرامش اقداماتی مانند ساخت بلوکهای میانی، پله های مثبت و منفی و آستانه انتهایی بهمنظور اتلاف بیشتر انرژی جنبشی جریان در محدوده پرش هیدرولیکی و کاهش مشخصههای آن مورد استفاده قرار میگیرد. در این تحقیق تلاش گردیده است که پرش هیدرولیکی در حوضچه آرامش بههمراه بلوکهای میانی و آستانه انتهایی طبق استاندارد ابعاد حوضچه آرامش USBR Ⅲ بهصورت آزمایشگاهی مورد بررسی قرار گیرد. با این تفاوت که در این پژوهش بلوکهای میانی و آستانه انتهایی و نیز کف بستر، علاوه بر حالت صلب، در حالت توریسنگی با درصد تخلخلهای مختلف نیز ساخته شده و مورد بررسی و آزمایش قرار گرفتند نتایج نشان میدهد که افزایش میزان تخلخل بلوکهای میانی و آستانه انتهایی و همچنین کف بستر با عث کاهش طول پرش هیدرولیکی و عمق ثانویه میگردد. همچنین مشاهده میشود که اتلاف انرژی نسبی پرش هیدرولیکی در هر نوع کف بستر اعم از متخلخل و صلب، با افزایش درصد تخلخل بلوک و آستانه روند افزایشی را طی میکند. طول پرش هیدرولیکی و عمق ثانویه بر روی بستر با مانع نسبت به بستر بدون مانع بسیار کاهش مییابد و درنهایت مشاهده شد که اتلاف انرژی نسبی بر روی بستر با مانع نسبت به بستر بدون مانع افزایش مییابد.
