تاثیر یک دوره تمرین مقاومتی - تناوبی در مقابل تمرین مقاومتی - هوازی بر عامل رشد شبه انسولین - 1 و قدرت و توده عضلانی در مردان جوان تمرینکرده
نویسندگان
1 استادیار فیزیولوژی ورزشی، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی و هنر، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد دامغان، دانشگاه آزاد اسلامی، دامغان، ایران
3 استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد دامغان، دانشگاه آزاد اسلامی، دامغان، ایران
doi
10.32592/jsmj.23.5.412چکیده
زمینه و هدف سازگاریهای برآمده از تمرین میتواند تحت تاثیر نوع تمرین باشد. هدف پژوهش پیش رو تعیین تاثیر یک دوره تمرین مقاومتی - تناوبی در مقابل مقاومتی - هوازی بر عامل رشد شبه انسولین - 1 (IGF-1) و قدرت و توده عضلانی در مردان جوان تمرینکرده بوده است.روش بررسی در تحقیق نیمهتجربی حاضر 36 مرد تمرینکرده داوطلب انتخاب و به سه گروه که عبارتند از: 1) تمرین مقاومتی، 2) تمرین مقاومتی - هوازی و 3) تمرین مقاومتی - تناوبی تقسیم شدند. تمرین مقاومتی در 3 ست، 4 تا 6 تکرار با ۸۵ درصد یک تکرار بیشینه اجرا شد. تمرین تناوبی در 6 - 4 تناوب 30 ثانیهای دویدن سرعت با 5/4 دقیقه ریکاوری اجرا شد. تمرین هوازی با شدت 70 درصد اکسیژن مصرفی بیشینه به مدت 30 دقیقه اجرا شد.یافتهها افزایش قدرت عضلانی و توده عضلانی به ترتیب در گروههای مقاومتی، مقاومتی - تناوبی و مقاومتی - هوازی مشاهده شد و بین گروهها اختلاف معناداری وجود داشته است (05/0 > P)؛ همچنین نشان داد که تغییراتIGF-1 سرمی برای گروه تمرین مقاومتی - تناوبی نسبت به گروه تمرین مقاومتی - هوازی معنادار بوده است (002/0=P).نتیجهگیری بر اساس نتایج تحقیق حاضر تمرین مقاومتی با افزایش IGF-1 موجب افزایش توده عضلانی و قدرت عضلانی شده و با توجه به سازگاریهای کسبشده در تمرینات همزمان، به نظر میرسد استفاده از تمرینهای مقاومتی - تناوبی نسبت به تمرینهای مقاومتی – هوازی آثار بهتری بر تغییرات IGF-1، توده عضلانی و قدرت عضلانی دارد.