بررسی موارد کاربرد سوند ادراری و بهکارگیری روشهای آموزشی، مدیریتی و اجرایی جهت بهبود استفاده از آن در بیماران بستری در بیمارستان
نویسندگان
1 دانشیار بیماریهای عفونی، گروه بیماریهای عفونی، دانشکده پزشکی، بیمارستان شریعتی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
2 متخصص بیماریهای عفونی، فلوشیپ پیشگیری و کنترل عفونتهای بیمارستانی، مرکز توسعه تحقیقات بالینی، بیمارستان بهارلو، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
3 دانشیار طب روانتنی، گروه روانپزشکی، دانشکده پزشکی، مرکز تحقیقات پزشکی روانتنی، بیمارستان روزبه، مجتمع بیمارستانی امام خمینی (ره)، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
4 استادیار بیماریهای عفونی، گروه بیماریهای عفونی، دانشکده پزشکی، بیمارستان سینا، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
5 دانشیار بیماریهای عفونی، گروه بیماریهای عفونی، دانشکده پزشکی، بیمارستان شریعتی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
6 دانشیار بیماریهای کلیه (بالغین)، گروه داخلی، دانشکده پزشکی، بیمارستان بهارلو، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
7 گروه اپیدمیولوژی و آمار، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
8 استاد طب کار، گروه طب کار، دانشکده پزشکی، مرکز تحقیقات بیماریهای شغلی و طب کار، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
doi
10.32592/jsmj.23.5.448چکیده
زمینه و هدف این مطالعه با هدف بررسی روشهایی به منظور کاهش استفاده از کاتتر ادراری در بیماران بستری انجام شده است تا به کاهش بروز عفونتهای ادراری بینجامد.روش بررسی این مطالعه آیندهنگر، طی 10 ماه، با گردآوری اطلاعات از پروندههای 694 بیمار (در دو گروه قبل و بعد از مداخله) در بخشهای غیر مراقبت ویژه یک بیمارستان دانشگاهی انجام شد. اطلاعات مورد نیاز قبل و بعد از مداخلات آموزشی و مدیریتی، گردآوری و مقایسه شدند.یافتهها در مرحله قبل از مداخله، از 347 بیمار، 217 نفر (62.5%) و در مرحله بعد از مداخله از 347 بیمار، 199 نفر (57.3%) مرد بودند. میانگین مدت بستری بیماران قبل از مداخله 8.7 روز بود که بعد از مداخله 7.9 روز شد. میانگین طول مدت تعبیه کاتتر قبل از مداخله 7.2 روز بود که بعد از مداخله 6.3 روز شد. بعد از مداخله مواردی از کاتتر که با دستور کتبی پزشک گذاشته شده بود، به طور معناداری افزایش یافت (P-value: 0.002)؛ همچنین در این بررسی، بعد از مداخله موارد سونداژ با اندیکاسیون به طور معناداری افزایش یافت (0.001 PV:). شایعترین اندیکاسیون کارگذاری کاتتر ادراری، قبل و طی جراحی و در مرتبه بعدی، ضعف شدید بیمار جهت خروج از تخت بود. نتیجهگیری ازطریق به کارگرفتن ترکیبی از مداخلههای آموزشی و مدیریتی میتوان موارد تعبیه کاتتر ادراری بدون دستور کتبی پزشک و موارد بدون اندیکاسیون کاتتر را کاهش داد. در این مطالعه مواردی از تعبیه کاتتر که ناشی از ناتوانی بیمار جهت خروج از تخت به هر دلیل بوده با مداخلات بهکارگرفتهشده تغییری نداشته است.
