خشونت محل کار و ارتباط آن با استرس شغلی در کارکنان فوریت های پزشکی شاغل در پایگاههای فوریت پزشکی استان البرز در سال 1401

نویسندگان

1 کارشناس ارشد پرستاری، دانشکده پرستاری دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج ایران

2 استادیار، گروه فوریت های پزشکی دانشکده پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران

3 استادیار، مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی سلامت، دانشگاه علوم پزشکی البرز، کرج، ایران

doi
10.32592/JSMJ.23.2.156
چکیده

زمینه و هدف کارکنان نظام سلامت، خصوصاً آن دسته که مانند کارکنان فوریتهای پزشکی، مستقیماً با بیماران و همراهان درتماس هستند، بیشتر در معرض خشونتهای محل کار قرار دارند. یکی از عوارض خشونت محل کار استرس شغلی است. مطالعهحاضر باهدف بررسی فراوانی خشونت محل کار و ارتباط آن با استرس شغلی در کارکنان فوریتهای پزشکی شاغل در پایگاههایاورژانس استان البرز انجامشده است.روش بررسی این مطالعه توصیفی همبستگی بر روی 124 نفر از کارکنان فوریتهای پزشکی شاغل در پایگاه جادهای و شهریاستان البرز، در سال 1401 انجام شد. ابزار مورداستفاده در این مطالعه پرسشنامه فارسی برگرفته از پرسشنامه استانداردخشونت محل کار بود. برای اندازهگیری استرس شغلی از پرسشنامه استرس شغلی موسسه سلامت و ایمنی انگلستان ) Health and Safety Executive ( استفاده گردید. تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS.26 انجام شد.یافته ها یافتههای مطالعه نشان داد که 77 نفر ) 1 / 62 %( از نمونهها مورد خشونت فیزیکی و 111 نفر ) 90 %( مورد خشونت روانیقرارگرفته بودند بیشترین زمان بروز خشونت فیزیکی 37 بار ) 4 / 47 %( و خشونت روانی 48 بار ) 4 / 41 %( در نوبتکاری عصر وکمترین میزان خشونت فیزیکی 8 بار ) 5 / 10 %( و خشونت روانی 22 بار ) 19 /%( در نوبتکاری صبح صورت گرفته بود. میانگیناسترس شغلی در کارکنان شاغل در پایگاه جادهای و شهری به ترتیب 5 / 11 ± 120 و 8 / 16 ± 110 بود که نشاندهنده سطحاسترس شغلی بالا است. میان استرس شغلی و سابقه کاری و سن کارکنان رابطه معنیداری وجود داشت، بهطوریکه با افزایشسن و سابقه کاری استرس شغلی پایین میآید؛ اما بین مواجهه با خشونت محیط کار و میزان استرس شغلی ارتباط معنیداریوجود نداشت.نتیجه گیری کارکنان فوریت پزشکی اغلب اولین درمانگرانی هستند که در شرایط پرتنش، استرس و اضطراب بیماران و خانوادهبا آنها روبرو میشوند. به همین دلیل اغلب با خشونت از طرف بیمار و همراهان روبرو میشوند. یافتههای این مطالعه میتواند بهسیاستگزاران حوزه سلامت در اتخاذ تصمیمات برای کاهش موارد خشونت محیط کار و آموزش کارکنان و برنامهریزی جهتبرقراری سیستمهای حمایتی در موارد مواجهه با خشونت محیط کار کمک نماید