ارزیابی تأثیر دانه بندی مصالح سنگی بر مشخصات مکانیکی و حساسیت رطوبتی مخلوط آسفالتی سرد بازیافتی

نویسندگان

1 دانشکده مهندسی عمران و محیط زیست، دانشگاه صنعتی امیرکبیر (پلی تکنیک تهران)، تهران، ایران

2 گروه آموزشی ژئوتکنیک و راه و ترابری، دانشکده مهندسی عمران و محیط زیست، دانشگاه صنعتی امیرکبیر (پلی تکنیک تهران)، تهران، ایران

3 گروه آموزشی ژئوتکنیک و راه و ترابری، دانشکده مهندسی عمران و محیط زیست، دانشگاه صنعتی امیرکبیر (پلی تکنیک تهران)، تهران، ایران

4 گروه آموزشی ژئوتکنیک و راه و ترابری، دانشکده مهندسی عمران و محیط زیست، دانشگاه صنعتی امیرکبیر (پلی تکنیک تهران)، تهران، ایران

doi
10.48311/mcej.2025.117824.82876
چکیده

با گذشت زمان، روسازی‌های آسفالتی تحت تأثیر ترافیک و عوامل محیطی دچار خرابی شده و نیازمند تعمیر و نگهداری می‌شوند. بازیافت سرد مخلوط آسفالتی روشی پایدار برای استفاده مجدد از تراشه‌های آسفالتی است. عملکرد این مخلوط‌ها علاوه بر نوع و درصد قیرآبه مصرفی به دانه‌بندی مصالح سنگی نیز وابسته است. با توجه به احتمال عدم رعایت دقیق دانه‌بندی حین اجرا، هدف این پژوهش بررسی تأثیر تغییرات دانه‌بندی، به‌ویژه منحنی‌های خارج از محدوده‌های مجاز ناشی از خطاهای اجرایی، بر خواص مکانیکی مخلوط آسفالتی سرد بازیافتی است. یک طرح دانه‌بندی پایه مطابق تیپ ۴ نشریه ۳۳۹ و چهار طرح خارج از محدوده مجاز طراحی گردید. برای ارزیابی، از آزمایش مقاومت مارشال در سن 7 روز و آزمایش مقاومت کششی غیرمستقیم در سنین ۷ و ۲۸ روز استفاده شد. نتایج نشان داد که افزایش درشت‌دانه یا کاهش فیلر موجب کاهش مقاومت مارشال تا ۱۸ و ۷ درصد می‌شود، در حالی که افزایش ریزدانه و کاهش درشت‌دانه مقاومت مارشال را تا ۳۰ و ۲۲ درصد نبست به طرح پایه افزایش می‌دهد. همچنین، کاهش ریزدانه مقاومت کششی غیرمستقیم را تا ۲۰ درصد کاهش داده و در طرح‌های افزایش ریزدانه، کاهش و افزایش درشت‌‌دانه موجب افزایش مقاومت کششی غیرمستقیم به ترتیب 11، 16 و 5/1 درصد نسبت به طرح پایه شده است. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که به‌طور کلی، کنترل دقیق مقدار ریزدانه و فیلر در اجرای مخلوط آسفالتی سرد ضروری است، زیرا این اجزا بیشترین تأثیر را بر مقاومت و انسجام مخلوط دارند.