نقش پیش آگهی دهنده ی گیرنده ی فاکتور رشد اپیدرمال در بیماران با آدنوکارسینوم ریه
نویسندگان
1 رزیدنت داخلی، بیمارستان شهید صدوقی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران
2 استاد گروه پاتولوژی، گروه پاتولوژی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی و بهداشتی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران
3 پزشک عمومی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران
4 فوق تخصص بیماری های خون و سرطان بزرگسالان، بیمارستان شاه ولی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد یزد، ایران
doi
10.32592/JSMJ.22.5.555چکیده
زمینه و هدف: بنظر میرسد مهار کننده های تیروزین کیناز EGFR در سرطان های غیر سلول کوچک می توانند در جهت افزایش بقا استفاده بشوند. در این مطالعه در صدد برامدیم تا ارتباط بین بروز فاکتور EGFR با سایر متغیرهای دموگرافیک را بررسی نموده و ببینیم ایا بروز یا عدم بروز ان تاثیری در بقا بیمار دارد یا خیر ؟مواد و روش ها: در مطالعه تحلیلی مقطعی حاضر، به روش سرشماری، 54 بیمار مبتلا به آدنوکارسینوم ریه مراجعه کننده به بیمارستان های شهید صدوقی و مرتاض یزد طی سالهای 1395-1391 به مطالعه وارد شدند. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 20 آنالیز و تحلیل شدند.یافته ها: میانگین سنی بیماران (32 مرد و 22 زن) 59.64±14.79 سال بود. تعداد 13(24.1%) بیمار از لحاظ بروز EGFR مثبت بودند. بین وضعیت EGFR و میزان بقا ارتباط معنی داری مشاهده نشد (P>0.05). همچنین، ارتباط معنی داری بین محل تومور، درجه بندی تومور و میزان بقا (P>0.6, 0.7) یافت نشد. با این حال، بین میزان بقا و سن و جنسیت بیماران رابطه معنی داری مشاهده شد (P<0.01, p<0.02).نتیجه گیری: با توجه به این داده ها، سالمندی و جنس مرد شانس زنده ماندن در افراد مبتلا به آدنوکارسینوم ریه را کاهش می دهد. علاوه بر این، با توجه به یافته های ما EGFR ممکن است یک پیش بینی کننده قوی پیش آگهی نباشد.
