رنگ بومی از مرگ در پاییز تا ِفن توازی ویژگی های اقلیمی در نمایش نامه های بومی اکبر رادی و کاریل چرچیل
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای ادبیات انگلیسی، پردیس بین المللی کیش دانشگاه تهران
2 دکترای ادبیات انگلیسی، دانشکده زبانهای خارجی، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jfadram.2016.59696چکیده
ادبیات بومی، یکی از اَشکال ادبیات است که به پژواک تاثیرات اقلیمی در شیوه، اصول، اعتقادات و به طور کلی سبک زندگی ساکنان آن اقلیم میپردازد. مقاله حاضر، ویژگیهای اقلیمی دو نمایشنامة مرگ در پاییز اثر اکبر رادی و فن نوشتة کاریل چرچیل را، به شیوه تطبیقی-تحلیلی مورد بررسی قرار داده است. مرگ در پاییز، روایتگر زندگی خانوادهای در یکی از روستاهای گیلان است و فن احوال شماری از اهالی یک منطقه را در سرزمینهای شرقی انگلستان به تصویر میکشد. در این مقاله، ویژگیهای بومی دو نمایشنامه در پنج بخشِ اوضاع جغرافیایی، وضعیت زراعی و معیشتی، گویش محلی، مناسبات اقتصادی و ویژگیهای جغرافیای انسانی، مورد کاوش قرار میگیرند. رهآورد این مطالعه دو دستاورد است: نخست آنکه نشان میدهد در هر دو اثر، نوع اقلیم، تعیینکننده بسیاری از ویژگیهای انسانشناسانه و قومی است. و دوم آنکه برغم تفاوتهای فرهنگی و جامعهشناختی در میان اقوام و ملیتهای مختلف، و نیز با وجود سبک پرداخت متفاوت نویسندگان و رویکرد آنها به مسائل بومی، این آثار در مولفههای بنیادین خود، مشترکات چشمگیری دارند که می تواند در نگاهی کلیتر به درک بهتر و ژرف تری از فرهنگ های مختلف بیانجامد.
