پارامترهای سمعی در آموزش نوازندگی فلوت
نویسندگان
1 کارشناس ارشد نوازندگی موسیقی جهانی، دانشکده هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
2 دانشیار دانشکده هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jfadram.2016.59698چکیده
سبک نوازندگى فلوت در دوران معاصر که معیارها و استانداردهاى جهانشمولى را دربرمىگیرد، تحت نفوذ مکتب فرانسه توسعه یافته و کنسرواتوار پاریس در پایهریزى رویکردهاى پداگوژیک در نوازندگى این ساز، نقش کلیدى داشته است. علیرغم تعداد زیاد کتب و تمرینات به جای مانده از معلمان این مؤسسه، هیچیک از آنها دستورالعملی مربوط به تکنیک صداسازی و سونوریته مطرح نکردهاند و هر آنچه باقی مانده است، موارد مربوط به مهارتهای مکانیزم و آرتیکولاسیون است. امروزه در جوامعی که موسیقی کلاسیک از ارکان فرهنگ بومی آنها نیست، عدم آشنایی با مفاهیم سونوریته و صداسازی، آموزش و اجرای این سازها را با نقصان روبرو کرده است. این تحقیق با استفاده از منابع کتابخانهای و مبتنی بر تجربیات شخصی، با معرفی معیارهایی برای کیفیت صوت، آنطور که مدنظر معلمان مکتب کنسرواتوار پاریس بوده است، تمرینهای بنیادی و دستورالعملهای مناسبی را برای دستیابی به سونوریته صحیح معرفی میکند. در این بررسى، سه عنصر مهم یعنی هوموژنئیته، اگالیته، و سوپلس که از نوشتهها و گفتههای معلمان فرانسوی استخراج شده، بهعنوان شالودة صداسازی در مکتب نوازندگى فلوت فرانسه معرفى میشوند و با تمرینهای ارایه شده، راهکارهایی برای دستیابی به کوک پایدار، تمبر، رنگآمیزی و تلفیق صدا معرفی میکند.
