مدلسازی عدم قطعیت در فرایند ارزیابی عملکرد کارکنان مبتنی بر تئوری شواهد و تئوری فازی
نویسندگان
1 گروه صنایع، دانشکده صنایع، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 گروه مهندسی صنایع، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
3 مهندسی صنایع، دانشکده فنی دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22075/jme.2017.11340.1104چکیده
عدم قطعیت در دادههای حاصل از نظرات و قضاوتهای انسانی از عوامل مهم ایجاد خطا در فرایند ارزیابی عملکرد کارکنان میباشد. در مطالعات معدودی که در زمینه مواجهه با خطا و عدم قطعیت در فرایند ارزیابی عملکرد انجام شده است، راهکارهایی که عمدتا مبتنی بر کاربرد ابزارهای فازی هستند، ارائه شده است. این راهکارها کاستیهای اساسی مانند عدم پوشش عدم قطعیت ناشی از نقص دانش و یا مشکلات مرتبط با پیاده سازی و اجرا دارند. با توجه به موارد فوق، در این مقاله مدلی جدید مبتنی بر تئوری شواهد و ابزارهای فازی جهت مدلسازی عدم قطعیت در فرایند ارزیابی عملکرد کارکنان ارائه شده است. مدل ارائه شده امکان دریافت نظر متناسب با سطح دانش ارزیاب را فراهم آورده و قابلیت مواجهه با عدم قطعیت ناشی از تغییرپذیری و جهل را دارا میباشد. در مدل ارائه شده، عدم قطعیت در دادههای حاصل از دو مقیاس متداول ارزیابی، شامل مقیاس شباهت بصری و مقیاس عبارتهای زبانی فازی، به همراه دادههای مرتبط با قابلیت اطمینان ارزیاب، در ساختار تئوری شواهد مدلسازی و با استفاده از قوانین ترکیب شواهد، تجمیع میشوند. عملکرد، مزایا و بهبودهای ناشی از مدل ارائه شده در مقایسه با سایر روشهای متداول تجمیع دادههای ارزیابی، با استفاده از دادههای شبیهسازی شده و مثال عددی، بررسی شده است. نتایج بررسیها نشان میدهد که مدل ارائه شده علاوه بر افزایش قابلیت مواجهه با عدم قطعیت و تسهیل نظرسنجی در فرایند ارزیابی عملکرد کارکنان، دقت نتایج حاصل از تجمیع دادهها را نیز به طور معنادار افزایش میدهد.