ارزیابی جابه جابی نسبی قابهای خمشی فولادی دارای میانقابهای مصالح بنایی با در نظر گرفتن آثار افزایش زمان تناوب ناشی از شکست میانقابها در مدلسازی میرایی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد مهندسی زلزله، گروه مهندسی عمران، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
2 استادیار، گروه مهندسی عمران، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
doi
10.22034/25.5.1چکیده
در حالی که مشاهدات پس از زلزلهها اهمیت مدلسازی میانقابها در محاسبات سازهها را نشان دادهاند، عموما میانقابها در محاسبات سازهها مدلسازی نمیشوند. در این مطالعه، عملکرد جابهجایی نسبی قابهای خمشی فولادی سه و نه طبقه دارای میانقابهای مصالح بنایی با دو چیدمان میانقاب در همه طبقات و بدون میانقاب در طبقه اول به صورت احتمالاتی و با در نظر گرفتن عدم قطعیت رکورد به رکورد زلزله ارزیابی شد. از نرمافزار OpenSees برای مدلسازی غیرخطی سازهها استفاده شد و میانقابها با دستک فشاری مدلسازی شدند. زمان تناوب سازههای دارای میانقاب بعد از شکست میانقابها به شدت افزایش پیدا میکند. برای بررسی آثار این افزایش زمان تناوب در مدلسازی میرایی رایلی، میرایی رایلی با استفاده از روش متداول در ادبیات فنی و روش میرایی اصلاح شده مدلسازی شد و پاسخهای دو روش با هم مقایسه شدند. تحلیلهای دینامیکی افزاینده با استفاده از 78 رکورد زلزله حوزه دور انجام شدند و منحنیهای شکنندگی جابهجایی نسبی و میانگین فراوانی سالیانه عبور از چهار سطح جابهجایی نسبی 0/7، 2/5، 5 و 15 درصد، ، بدست آمد. نتایج نشان میدهند که در سطوح بالاتر جابهجایی نسبی اثر مثبت میانقابها به دلیل شکست آنها کاهش مییابد و عدم وجود میانقاب در طبقه اول منجر به ایجاد پدیده طبقه نرم میشود. برای نمونه، در روش میرایی اصلاح شده، در سازه سه طبقه با چیدمان میانقاب در همه طبقات، میانقابها در سطح جابهجایی نسبی 0/7 درصد مقدار λMD را 43 درصد کاهش دادهاند اما در سطح جابهجایی نسبی 15 درصد این کاهش به 19 درصد رسیده است. به علاوه، روش متداول مدلسازی میرایی در ادبیات فنی پاسخها را دست پایین برآورد میکند