تقابلِ قانون و کنشِ تراژیک در تراژدیهایِ آیسخولوس
نویسندگان
1 کارشناس ارشد کارگردانی، دانشکدة هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 دانشیار گروه نمایش، دانشکدۀ هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jfadram.2015.56345چکیده
ارسطو در کتاب فن شعر، با نگاهی ساختاری به تراژدی، آنرا داستانی تراژیک مبتنی بر خطا یا هامارتیا میداند. در این نگره، رابطۀ محتوای تراژدی با زمانهاش تشریح نشده است. از آنرو که خاستگاه تراژدی نه صرفاً آیینی بلکه سیاسی و ملازم با تحولات ساختاری و اجتماعی آتن نیز هست، این ضرورت پیش میآید که محتوای تراژدی را از منظر سیاسی نیز مورد بررسی قرار داد. از اینرو مقاله حاضر در نظر دارد با امعان نظر به مفاهیم سیاسی چون قانون و عدالت، تراژدیهای آیسخولوس را – بهعنوان کهن ترین نوع تراژدی که تا کنون به دست ما رسیده- مورد بررسی قرار دهد و جایگاه و کارکرد سیاسی کنش تراژیک و هامارتیا را در آن زمینه و زمانه بسنجد تا فهم آیسخولوس از کارکرد و هدف تراژدی، که مبتنی بر صلح و قانون گرایی است، آشکار شود و بدینوسیله تقابل قانون و کنش تراژیک نیز مورد مداقه قرار گیرد. برای این هدف، لازم آمد که به متون و زبان اصلی تراژدی ها مراجعه شده، و مفاهیم مورد نظر در متن تاریخی و سیاسی شان بررسی شوند. حاصل پژوهش آشکارمی کند که تراژدی های آیسخولوس با اتکا به مفهوم قانون، هدفی ضد تراژیک دارند.
