بررسی تینتینابولی و روند کاهشی و افزایشی در موسیقی آروُ پَرت و مقایسة آنها با برخی روشهای تکرار در موسیقی ایرانی
نویسندگان
1 استادیار آهنگسازی، دانشکدة هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
2 عضو هیئت علمی گروه آهنگسازی، دانشکدة موسیقی، دانشگاه هنر تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jfadram.2015.55375چکیده
هدف این مقاله، بررسی تکنیک تینتینابولی و روند کاهشی و افزایشی در برخی آثار آروُ پَرت و سپس مقایسة آنها با عناصر تکرار شونده در موسیقی ایرانی است. تکنیک تینتینابولی در دهة هفتاد توسط این آهنگساز استونیایی ابداع شده و در بسیاری از آثار او به عنوان یکی از ارکان مهم در شکلگیری سبک و بافت مورد نظر به کار رفته است. پس از آشنایی با تینتینابولی و پوزیسیونهای مختلف آن، روند تدریجی افزایشی و کاهشی که عاملی مهم در پیشبرد قطعات پَرت است مورد بررسی قرار میگیرد. خواهیم دید که چطور این روند بر روی عناصری چون تعداد نتها در جملات، گسترة صوتی (رجیستر) و متر تاثیر گذاشته و موجب تکرار برخی عناصر و همچنین احساس حرکت در آثار او میشود. در ادامه بخشهایی از سه قطعه از او با نامهای Für Alina، Fratres و Tabula Rasa که در دهة هفتاد نوشته شده و در سبک تینتینابولی میگنجد با توجه به دو تکنیک یاد شده مورد بررسی قرار خواهد گرفت. در انتها با توجه به تشابهات تکنیکهای مورد بحث با عناصر تکرارشونده در موسیقی ایرانی، شیوههای تکرار در این نوع موسیقی معرفی شده، و با تفکرات پَرت مقایسه خواهد شد.
