فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینه و هدف هدف از این مطالعه تعیین اثر کورکومین و اسیدکلروژنیک بر میزان زندهمانی سلولهای بنیادی مزانشیمی استخراجشده ازمغز استخوان است.روش بررسی تعداد 24 موش نر بهصورت اتفاقی، به چهار گروه ششتایی تقسیم شدند: گروه کنترل، کورکومین، کلروژنیکاسید و گروه(Dimethyl sulfoxide) DMSO . کورکومین به میزان 10 میکرومول در لیتر به محیط کشت اضافه شد و سلولها به مدت 48 ساعت، درمعرض کورکومین حلشده در DMSO قرار گرفتند. همچنین، در گروه اسیدکلروژنیک، این ماده با دوز 10 میلیمول )به مدت 24 ساعت( بهمحیط کشت اضافه شد. پس از مراحل جداسازی، کشت و پاساژ سلول بنیادی استخراجشده از مغز استخوان، سلولها تریپسینه و سپس،سانتریوفیوژ شدند. برای شمارش سلولی پس از ترکیب 10 میکرولیتر از محیط سلولدار و 10 میکرولیتر از تولوئیدینبلو، تعداد سلولهایزنده و مرده شمرده شد.یافته ها مجاورت سلولهای بنیادی با کورکومین به مدت 48 ساعت، با دوز 10 میکرومول، به افزایش معنیدار زندهمانی سلولها در مقایسهبا گروه کنترل سالم منجر شد. همینطور، مجاورت سلولهای بنیادی مزانشیمی با 10 میلیمول کلروژنیکاسید به مدت 24 ساعت نیز باعثافزایش معنیدار زندهمانی سلولها شد. آنالیز آماری نشان داد که اختلاف معنیداری بین گروههای کورکومین و کلروژنیکاسید در زندهمانیسلولها دیده میشود و تأثیر کورکومین در این زمینه، چشمگیرتر از کلروژنیکاسید بوده است.نتیجه گیری مقایسهی اثر محافظتی کورکومین بر سلولهای بنیادی مزانشیمی با تکیه بر آنالیز آماری نشان داد که تأثیر کورکومین بهمراتب بیشتر از کلروژنیکاسید است و اختلاف معنیدار بین این دو گروه درمانی حاکی از مؤثرتر بودن کورکومین در محافظت از مرگ وافزایش نسبت سلولهای زنده به مرده است