تحلیل تطبیقی الگوهای بومی و طراحی معاصر در مسکن برون‌گرای ساری

نویسندگان

1 گروه معماری، واحد تهران مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 گروه معماری، واحد تهران مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

3 گروه معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.48311/bsnt.2025.1018
چکیده

اهداف: این پژوهش با توجه به اهمیت حفظ هویت معماری بومی در طراحی معاصر، به بررسی تطبیقی الگوهای بومی و طراحی معاصر در مسکن برون‌گرای شهر ساری می‌پردازد. هدف اصلی، شناسایی میزان تاثیرپذیری طراحی معاصر از معماری بومی و تحلیل معیارهایی همچون سازگاری اقلیمی، نورگیری طبیعی، استفاده از مصالح بومی، بهره‌گیری از فناوری‌های نوین و کاربردپذیری در طراحی مدرن است. بررسی چگونگی تطبیق این معیارها با نیازهای امروزی و الزامات زیست‌محیطی، از دیگر اهداف پژوهش محسوب می‌شود.روش‌ها: پژوهش حاضر از روش تحلیلی-مقایسه‌ای بهره گرفته و معیارهای کلیدی معماری بومی و معاصر را از طریق مطالعات میدانی، بررسی نمونه‌های موردی و تحلیل سلسله‌مراتبی (AHP) ارزیابی کرده است. داده‌ها از طریق مقایسه تطبیقی، بررسی نمونه‌های منتخب و وزن‌دهی شاخص‌ها تحلیل شده‌اند تا میزان تاثیرپذیری طراحی معاصر از الگوهای بومی مشخص شود.یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد که معماری بومی در معیارهایی مانند سازگاری اقلیمی، استفاده از مصالح بومی و حفظ هویت فرهنگی امتیاز بالاتری دارد، درحالی‌که معماری معاصر بیشتر بر انعطاف‌پذیری فضایی، نوآوری در فرم و عملکرد، و کاربردپذیری تاکید دارد. ترکیب این دو رویکرد می‌تواند به بهینه‌سازی مصرف انرژی، افزایش کیفیت آسایش، ارتقای پایداری مسکن و خلق فضاهای هماهنگ با فرهنگ بومی منجر شود.نتیجه‌گیری: معماری معاصر می‌تواند با الهام از اصول معماری بومی و بهره‌گیری از فناوری‌های نوین، طراحی پایدارتر و هماهنگ‌تری با شرایط اقلیمی و فرهنگی ایجاد کند. پیشنهاد می‌شود در طراحی مسکن‌های معاصر، بهره‌گیری از نور طبیعی، تهویه مناسب، استفاده بهینه از انرژی، مصالح بومی و حفظ هویت فرهنگی به‌عنوان اولویت‌های طراحی در نظر گرفته شوند.