ارتباط وظیفة اجتماعی و تعهد اخلاقی با مرگ خود خواسته
نویسندگان
1 کارشناس ارشد کارگردانی، دانشکده هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 استادیار دانشکده هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22059/jfadram.2014.51691چکیده
چکیدهدر این مقاله به ارتباط هرگونه مرگ خودخواستة سنتی ژاپنی "هارکی ری" و"سپ پُوکو"، "جین شی" و " شینجو" با شرافت سامورایی: "بوشیدو" و تعهد اجتماعی، اخلاقی:" گی ری" طبقات مختلف اجتماعی (ساموراییها، کشاورزان، پیشه وران و بازرگانان) و تاثیراتی که مرامنامه ساموراییها بر آثار ادبی نمایشی دوران خاندان " توکوگاوا"ی ژاپن خصوصاً "خودکشی عشاق در سونه زاکی" (1703) "کانادهن چوشینگورا" یا پیماننامه ساموراییهای وفادار(1748) گذارده، پرداخته میشود. به عبارتی با توجه به کتاب هاکاگوره،به چگونگی تجلی فرهنگ درون ساموراییها بر نحوة رفتار شخصیتهای جامعه نمایشی، پرداخته میشود. نمایشنامهنویسان دوران توکوگاوایی، به ویژه "چیکاماتسو مونزایمون" و " تاکدا ایزومو"، از مرگ خودخواسته به عنوان عملی نمایشی که، راهحل جدیدی را به همراه داستانهایی از نویسندگان معاصر با خود برای نمایشنامهها به همراه دارد، سود میبرند. دوران جدیدی در ادبیات نمایشی ژاپن بخاطر تغییرات سیاسی اجتماعی و صد البته اقتصادی شکل میگیرد. دورانی که آثار باشکوهی را به ادبیات نمایشی جهان تقدیم می کند. روش پژوهش مقایسه تطبیقی نمایشنامههای دوران توکوگاوایی و متن کتاب هاکاگوره بوده و گردآوری اطلاعات از طریق اسناد کتابخانهای انجام شده است. بدین ترتیب تاثیر تقریباً نهایی تبدیل سپ پوکو برای بوشیدو، به شینجو برای گی ری؛ باعث تبدیل شعار ساموراییها به نوعی درونمایه در نمایشنامههای این دوران شده است.
