بازخوانی چالش های ناپایداری در برنامه ریزی شهری کلانشهر تهران از دیدگاه واقعی
نویسندگان
1 استاد گروه جغرافیای انسانی و برنامه ریزی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
چکیده
اهداف: رشد جمعیت شهرهای بزرگ ایران و عدم توجه به اصولمدیریتی در برنامهریزی شهری در سالهای اخیر مسایل زیادی را برای شهروندان و برنامهریزان بوجود آورده است که شهرها را به سمت ناپایداری سوق میدهند. تهران بهعنوان پایتخت ایران با مشکلات شهری فراوان مواجه است و این عوامل، ادامه حیات این شهر را با چالشهای جدی مواجه خواهدساخت. شناسایی شاخصهای پایداری توسط مقالههای بسیاری ارزیابی شدهاند ولیکن به شاخصهای ناپایداری که به چالشهای ناپایداری در برنامهریزی شهری دامن میزنند کمتر توجه شدهاست؛ درهمینراستا هدف تحقیق حاضر شناسایی چالشهای ناپایداری در برنامهریزی شهری کلانشهر تهران میباشد. روش ها: این پژوهش با روش بازخوانی شاخصهای مرتبط با پایداری شهری به ارزیابی شاخصهای ناپایداری در برنامهریزی شهری از دیدگاه واقعی پرداختهاست. یافتهها: یافتهها نشان میدهند عمده شاخصهای ناپایدار برنامهریزی شهری در سه شاخص اقتصادی، اجتماعی و محیطزیستی خلاصه شدهاند. در شاخص اقتصادی مولفههای ناپایدار در برنامهریزی شامل عدم قطعیت در سیاستهای اقتصادی، قیمت مسکن، مسکن غیراستاندارد، درآمد، اشتغال، بیکاری، هزینه زندگی و زنان سرپرست خانوار؛ در شاخص محیطزیستی شامل تغیییرات آبوهوایی، جزیره گرمایی، سیل، مدیریت حملونقل، امنیت انرژی، آلودگی صوتیوهوا، ترافیک شهری، کیفیت و کمیت آب، کیفیت دفع زباله، زیرساخت سبز شهری، محیطزیست بهعنوان مساله تجملی و تغییر رویکرد به محیطزیست با تغییر افراد؛ و در شاخص اجتماعی شامل تعامل اجتماعی، دسترسی به امکاناتوخدمات، آسیبهای اجتماعی، احساس هویت و تعلقخاطر، روابط همسایگی، تفکیک اجتماعی، مشارکت مردم در امور شهر و امنیتورفاه میباشند. نتیجهگیری: برای حفظ پایداری برنامهریزی شهری، اجرای سیستم اطلاعات زمینشهری و اعمال گزینههای توسعه فعال برای کلانشهر تهران توصیه میشوند.
