بررسی متقابل ساختار ذهنی آهسته گام در فضای معماری و سینما از منظر ژاک لاکان
نویسندگان
1 دکترای معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، گروه معماری ،تهران
2 دانشیار دانشکده هنر، دانشگاه تربیت مدرس، تهران
3 استاد دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jfadram.2013.36430چکیده
چکیده توجه به نیازهای روحی و فکری آهسته گام ها که همان عقبماندگان ذهنی هستند، همیشه جزء لاینفک طراحی برای آهسته گامها بوده است. این پژوهش به تحلیل فضاهای معماری فیلم دودسکادن ساخته سال 1970 به کارگردانی کوروساوا میپردازد و بر مبنای سه نظم بنیادین ژاک لاکان: امر خیالی، نمادین و واقعی از منظر آهسته گامی به نام روکوچان به تحلیل فضاهای معماری صحنه های این فیلم میپردازد. به عنوان روشی مناسب جهت ایجاد ارتباط بین آنچه روکوچان تصور می کند و نمادهایی که در ذهن افراد جامعهاش بوجود میآید. کوروساوا بر اساس ذهن بیمار و دیوانه و عقبمانده زاغه نشینان از منظر سه نظم بنیادین لاکانی امر واقعی، خیالین و نمادین را با واقعیتهایی که در جامعه کوچک زاغهنشینی در فقر و هراس و مرگ هستند را با تقابل روکوچان و جامعهاش در سرتاسر فیلم در فضاهای خاص معماری به تصویر میکشد. روش تحقیق در این پژوهش بصورت تحلیلی، توصیفی با ترکیبی از روش تحقیق کمی (از تئوری به نمونه)و روش تحقیق کیفی (از نمونه به تئوری) است.کوروساوا در ارائه فضاهای معماری بر اساس سه نظم بنیادین، امر خیالی، نمادین و واقعی عموماً موفق عمل نموده بجز بخش هایی که به امر خیالی مربوط می شود، که بصورت تصنعی شکل گرفته است.
