تجارب دبیران در زمینه استفاده از محیطهای یادگیری مجازی در آموزش زبان فارسی
نویسندگان
1 استادیار، گروه آموزش زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران (نویسنده مسئول). رایانامه: Mpak5152@cfu.ac.ir
2 استادیار، گروه آموزش علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. رایانامه: Karami.edu@cfu.ac.ir
3 کارشناسی ارشد، گروه آموزش زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران، رایانامه: habibir708@gmail.com
doi
10.22034/lrsi.2025.515352.1349چکیده
هدف: پژوهش حاضر باهدف مطالعه شیوههای استفاده از محیطهای یادگیری مجازی در آموزش ادبیات فارسی بر اساس تجارب دبیران ادبیات فارسی انجام شد.روش پژوهش: این پژوهش با استفاده از روش تحقیق کیفی، از نوع پدیدارشناسی انجام شده است. جامعه آماری شامل تمامی دبیران آموزش ادبیات فارسی دوره اول متوسطه استان همدان بود. با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند، از بین دبیران ادبیات فارسی که حداقل دو سال تجربه تدریس در محیطهای یادگیری مجازی داشتند، نمونههای مورد نظر انتخاب شدند و مصاحبه تا رسیدن به نقطه اشباع، ادامه یافت. پس از انجام مصاحبهها، محتوای آنها، مکتوب و تحلیل شد. یافتهها: بر اساس نتایج یافتههای حاصل از مصاحبه با معلمان ادبیات فارسی، 10 مضمون اصلی و 33 مضمون فرعی به دست آمد. مضامین اصلی شامل: محیطهای یادگیری مجازی در تدریس ادبیات فارسی، استفاده از محیط یادگیری مجازی در روخوانی، قواعد زبان فارسی، تدریس بخش شعر، آیین نگارش، خودآزماییها، روشهای تدریس ادبیات فارسی، ارزیابی ادبیات فارسی، مزیتها و محدودیتهای استفاده از محیط یادگیری مجازی در تدریس ادبیات فارسی است. نتایج: تدریس در محیط های یادگیری مجازی دارای مزیتها و محدودیت هایی است. مطالعه تجارب معلمانی که استفاده از آموزش مجازی را تجربه کردهاند، میتواند بسیار ارزشمند باشد و به سایر معلمان در تدریس مبتنی بر آموزش مجازی، کمک خواهد کرد. در این پژوهش بر اساس تجارب دبیران ادبیات فارسی، چارچوبی ارائه شد که بر اساس آن، دبیران ادبیات فارسی میتوانند در محیط های یادگیری مجازی، به شیوههای متنوعی، فعالیتهای خود و دانشآموزان را در بخشهای شعر، روخوانی، نثر، آیین نگارش و قواعد، طراحی و اجرا نمایند.