بازی‌ رایانه‌ای در مقام متن هنری بررسی و تحلیل وضعیت مواجهه با بازی‌های رایانه‌ای به مثابه آثار هنری

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری پژوهش هنر، دانشگاه هنر

2 استادیار دانشکده سینما – تئاتر، دانشگاه هنر

doi
10.22059/jfadram.2013.30305
چکیده

این مقاله به بررسی علمی بازی‌های رایانه‌ای و حضور این بازی‌ها در فضای روزمره کنونی می‌پردازد و قصد دارد علاوه بر معرفی این رسانه سمعی‌بصری، پیامدها و اثرات ورود آن را به حیطه حیات ذهنی و عملی مخاطب انسانی تحلیل کند. از طرف دیگر، مقاله پیش‌ رو، ریشه‌شناسی را در دستور کار خود قرار می‌دهد، و می‌کوشد از رهگذر بررسی‌های تاریخی فشرده در مقوله بازی‌ها و علوم رایانه، درکی همه‌گستر را در اختیار خواننده قرار دهد. در این مقاله از روش‌شناسی‌های علوم اجتماعی، نظریه ادبی و نقد سینمایی سود جسته‌ایم؛ این در حالی است که تازگی موضوع، زبان و لحن متفاوتی را ایجاب می‌کند، که از تلفیق این زبان و آن روش‌شناسی‌ها گفتمان رسانه جدید شکل می‌گیرد. اما گزاره‌ای که در حکم محصول نهایی مباحث پیشین است، مطالعه بازی رایانه‌ای در مقام هنر رسانه‌ای، با عطف توجه به تقابل و تمایز هنر بازنما و هنر شبیه‌ساز است. آن‌چه در این‌جا کوشیده‌ایم با اتکا به مباحثی از قبیل “مجذوب شدن” و تحلیل دقیق تمایز‌ها و شباهت‌های دو مفهوم “تماشاگر” و “کاربر”، به آن دست یابیم بررسی مساله “عاملیت مخاطب” در بازی‌های رایانه‌ای و ارایه راهبردهای نظری در این خصوص است، که ممکن است به باز شدن گره‌های نظری این موضوع و نیز شناسایی موقعیت حقیقی مخاطب در مواجهه با این بازی‌ها یاری رساند.