ارزیابی عوامل موثر در طراحی خانه های کوچک مقیاس انعطاف پذیر با تاکید بر فناوری های نوین ساختمانی؛ نمونه موردی: منطقه 10 اصفهان
نویسندگان
1 دانشیار دانشکده معماری دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
2 استادیار دانشکده معماری دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
3 دانشجو کارشناسی ارشد معماری، دانشکده معماری دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
doi
چکیده
اهداف: در سالهای گذشته افزایش فشارهای اقتصادی وکوچک شدن خانوادهها و انگیزه ساده زیستی،سبب افزایش تقاضا برای خانههای کوچکمقیاس شده است. کیفیت مسکن با ابعاد فضاها ارتباط مستقیمی دارد،ازطرف دیگر مسکن انعطافپذیر مسکنی است که میتواند هم به استفاده بهینه ازفضا های با مقیاس کوچک کمک کند و هم با توجه به بعد خانوار و میزان معیشت خانواده، میتواند به نیاز کاربران در طول چرخه زندگی پاسخ دهد. هدف این پژوهش شناسایی چهارچوب و رتبه بندی مؤلفههای انعطافپذیری است که میتواند در مسکن کوچکمقیاس مؤثر باشند. روش ها: در این پژوهش ،با استفاده از روش توصیفی_ تحلیلی ، مؤلفههای مؤثر در طراحی خانههای کوچکمقیاس انعطافپذیر شناسایی و بااستفاده از روش دلفی چهارچوب مفهومی پژوهش تائید شد. سپس با استفاده از روش پیمایشی این مؤلفهها در منطقه 10 اصفهان از طریق آزمون آنتروپی شانون رتبهبندی شد. جامعه آماری شامل سه گروه متخصصین،کارشناسان معماری و مردم میباشند که با استفاده از قیاس تطبیقی ،نظرات آنها مقایسه و تحلیلشده است. یافته ها: یافته های تحقیق نشان می دهد مؤلفههایی که ازنظر هر سه گروه مورد اهمیت واقعشدهاند شامل: فضاهای چند عملکردی، فضاهای نیمطبقه، نمای تطبیقپذیر با کاربریهای تغییرپذیر، استفاده از پلانهای کمعمق با هندسه مستطیلی، مبلمان متحرک مطابق با ارگونومی وپارتیشن های متحرک مطابق با ارگونومی می باشد. نتیجه گیری:در نهایت می توان نتیجه گرفت در میان مولفه های شناسایی شده چندین مولفه از قبیل پارتیشن و مبلمان متحرک مطابق با ارگونومی انسان و نمای تطبیق پذیر هستند که فناوری نوین ابزاری مهم برای رسیدن به آن ها است.
