راهبردهای حرکتی مورد استفاده جهت بازیابی تعادل تحت چالش های سازماندهی حسی در افراد دارای نوروپاتی دیابتی
نویسندگان
1 گروه آموزشی فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران
2 مرکز تحقیقات توانبخشی اسکلتی عضلانی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران
3 مرکز تحقیقات دیابت، پژوهشکده سلامت، مرکز تحقیقات دیابت، دانشگاه علوم پزشکی اهواز، ایران
4 گروه آموزشی فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران
5 گروه اپیدمیولوژی و آمار زیستی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران.
doi
10.32598/JSMJ.21.4.2844چکیده
زمینه و هدف کاهش توانایی کنترل تعادل ازجمله اختلالات تأثیرگذار بر کیفیت زندگی و فعالی تهای روزمره افراد مبتلا به نوروپاتی دیابتیاست که م یتواند منجر به پیامدهای خطرناکی نظیر زمین خوردن شود. با مشخص شدن علل اختلالات تعادل م یتوان به درک بهتری ازاین عارضه برای برنام هریزی درما نهای مؤثر و مبتنی بر شواهد در این دسته افراد پرداخت. ازای نرو، در این مطالعه به راهبردهای حرکتیبازیابی تعادل در افراد مبتلا به نوروپاتی دیابتی با و بدون نقص سازماندهی حسی تعادلی بررسی و مقایسه شده است.روش بررسی در این مطالعه مقطعی، 40 فرد مبتلا به نوروپاتی دیابتی شرکت کردند که تحت ارزیاب یهای زمین های و تعادلی )آزمونسازماندهی حسی( قرار گرفتند. افراد براساس نتایج آزمون سازماندهی حسی به دو گروه کنترل )افراد بدون اختلال تعادل( و آزمایش)افراد دارای اختلال تعادل( جای گرفتند. تعداد افراد هر گروه ب هترتیب 18 و 22 نفر بودند.یافت هها در این مطالعه مشخص شد شیوع استفاده از راهبرد نامناسب حرکتی جهت بازیابی تعادل در بیماران نوروپاتی دارای اختلال تعادلبیشتر از بیماران نوروپاتی بدون اختلال تعادل است. همچنین راهبرد نامناسب اتخاذشده اکثرا ب هصورت اتکای بیش از حد به راهبرد مچیب هویژه در شرایطی که سیست مهای حسی-پیکری و بینایی تحت حداکثر اغتشاش باشند، نمود یافت.نتیج هگیری در مطالعه حاضر مشخص شد افراد دچار نوروپاتی دیابتی ب هجای بهره بردن از حرکت مفصل ران در شرایط چالشی تعادل،حرکت را در مفصل مچ محدود کردند که این عدم ب هکارگیری راهبرد رانی در افراد دارای نقص سازماندهی حسی تعادلی بیشتر از افرادبدون این نقص بود.
