فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینه و هدف خودبیمارانگاری )هیپوکندریا(، یکی از انواع اختلالات شب هجسمی است که عل یرغم وجود سلامت بدنی، فرد حداقل بهمدت 6 ماه به وجود یک بیماری جدی در خود معتقد است و بیشترین شیوع آن در بین 20 - 30 سال گزارش شده است . پژوهش حاضربا هدف تعیین شیوع خودبیمارانگاری و عوامل وابسته به آن در شرایط هم هگیری کووید- 19 در دانشجویان علوم پزشکی مازندران درسال 1400 انجام شده است.روش بررسیاین مطالعه توصیف یمقطعی بر روی دانشجویان دانشگا ههای علوم پزشکی مازندران در سال 1400 انجام شد. جامعه آماریشامل تمامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی مازندران بود که در زمان مذکور به میل خود پرس شنامه را تکمیل کردند.یافت هها از 125 نفر دانشجو مورد مطالعه، 75 نفر زن ) 60 درصد( و 50 نفر مرد ) 40 درصد( بودند و در بازه سنی 19 - 27 سال و میانگینسنی 54 / 2± 80 / 22 سال قرار داشتند. مطابق نمر هدهی پرس شنام ه از میان افراد، 8/ 36 درصد که نشا ندهنده سالم، 28 درصد کهنشا ندهنده در مرز بودن، 2/ 18 درصد در بازه خفیف خودبیمارانگاری، 6/ 13 درصد در وهله متوسط و 2/ 3 درصد در وهله شدید بیمارهستند. رابطه سن و خودبیمارانگاری معنادار بود ) 025 / .)P=0نتیج هگیری باتوج هبه اینکه این مطالعه در شرایط کووید- 19 بر روی دانشجویان مازندران انجام شده است، اکثر دانشجویان در قرنطینهو کاهش روابط اجتماعی، عدم برگزاری کلا سهای حضوری بود هاند که این شرایط باعث افزایش ترس و اضطراب، وسواس،خودبیماریانگاری دانشجویان م یشود. نتایج نشان داد با افزایش سن اختلال خودبیمارانگاری افزایش م ییابد.