مدلسازی تردد ناوگان اتوبوسرانی شهری بر اساس دادههای موقعیت مکانی موردکاوی: خطوط اتوبوسرانی شهری تهران
نویسندگان
1 تربیت مدرس
2 دانشگاه تهران
3 تربیت مدرس
4 دانشگاه تهران
doi
10.22075/jme.2017.1719چکیده
حمل و نقل عمومی یکی از شاخصهای توسعهیافتگی و از جمله مهمترین جوانب در مدیریت کلانشهرهاست. خطوط اتوبوسرانی از جمله پرکاربردترین و شناختهشدهترین شیوههای حمل و نقل عمومی محسوب میشوند. امروزه سامانههای فناوری اطلاعات و ارتباطات به منظور ثبت اطلاعات برخط از وضعیت ناوگان و با اهداف متنوعی همچون اطلاعرسانی، پیشبینی زمان سفر، برنامهریزی و بهبود عملکرد در خدمت حوزه مدیریت شهری میباشند. تحلیل حجم بالای دادههای ثبت شده از سامانههای موقعیتیاب جهانی و موقعیتیاب خودکار نیازمند بکارگیری مدلهایی کارا است؛ به نحوی که اطلاعات حاصل بتوانند در مدیریت، برنامهریزی و بهبود عملکرد خطوط اتوبوسرانی مورد استفاده قرار گیرند. در این تحقیق، مدلسازی تردد ناوگان اتوبوسرانی شهری با استفاده از دادههای موقعیت مکانی و به منظور تخمین زمان سفر و ارزیابی شاخص های کلیدی عملکردی ارائه شده است. بر اساس مدل پیشنهادی امکان تخصیص مناسب ناوگان در ساعات مختلف شبانهروز برای مسیرهای اتوبوسرانی فراهم شده و امکان برنامهریزی جامع به منظور مدیریت ناوگان فراهم شده است. کاربردهای عمده مدل پیشنهادی عبارتند از: تخصیص بهینه اتوبوسها به خطوط، زمانبندی موثر تردد ناوگان در خطوط، اطلاعرسانی دقیق به شهروندان و نهایتا مدیریت موثر تردد ناوگان اتوبوسرانی.